การบริหารวิชาการเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในศตวรรษที่ 21 ไม่ว่าจะเป็นด้านวิทยาการ เทคโนโลยี เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ส่งผลให้การศึกษาจำเป็นต้องพัฒนาและปรับตัวอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะการบริหารวิชาการซึ่งถือเป็นภารกิจหลักของสถานศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษาในฐานะผู้นำเชิงวิชาการจึงต้องมีวิสัยทัศน์กว้างไกล มีความคิดสร้างสรรค์ และสามารถนำการเปลี่ยนแปลงไปสู่การพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้ที่ตอบสนองต่อทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ได้แก่ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ ความคิดสร้างสรรค์ การสื่อสาร และการทำงานร่วมกัน การบริหารวิชาการเชิงสร้างสรรค์ ครอบคลุมการออกแบบและพัฒนาหลักสูตรเชิงบูรณาการ การส่งเสริมการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ การพัฒนาครูให้เป็นผู้ออกแบบการเรียนรู้ และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา ตลอดจนการสร้างวัฒนธรรมองค์กรแห่งการเรียนรู้และนวัตกรรม ดังนั้น ผู้บริหารที่มีภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ในการบริหารวิชาการสามารถขับเคลื่อนโรงเรียนสู่การเปลี่ยนแปลงที่มีคุณภาพได้อย่างยั่งยืน มีองค์ประกอบหลัก 6 ประการ ประกอบด้วยการพัฒนาหลักสูตรเชิงบูรณาการ การจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ การพัฒนาครูในฐานะผู้ออกแบบการเรียนรู้ การใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมดิจิทัล,การสร้างวัฒนธรรมองค์กรแห่งการเรียนรู้นวัตกรรม และการสร้างเครือข่ายความร่วมมือทางการศึกษา ดังนั้นการบริหารวิชาการเชิงสร้างสรรค์ในศตวรรษที่ 21 ไม่เพียงแต่ตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงของโลกยุคดิจิทัล แต่ยังเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาผู้เรียนให้มีสมรรถนะและคุณลักษณะที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตและการทำงานในอนาคต อันจะนำไปสู่การยกระดับคุณภาพการศึกษาไทยให้มีความสามารถในการแข่งขันในระดับสากล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารได้กำหนดความซ้ำของผลงานด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ และวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). คู่มือการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จีรวิทย์ มั่นคงวัฒนะ. (2565). การบริหารงานวิชาการ. แหล่งที่มา www.gotoknow.org. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2568.
ประเวศ วะสี. (2560). การปฏิรูปการศึกษากับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สถาบันรามจิตติ.
ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันต์. (2562). การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: มีนเซอร์วิสซัพพลาย.
สมบัวคำ ซุมจันทร์. (2555). ปัญหาและแนวทางการพัฒนาการบริหารงานวิชาการ ของโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดอุทัยธานี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). รายงานผลการประเมินคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2563) การบริหารวิชาการที่ตอบสนองการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคพลิกผัน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Amabile, T. M. (1996). Creativity in context. Boulder, CO: Westview Press.
Fullan, M. (2014). The principal: Three keys to maximizing impact. Jossey-Bass.
Hallinger, P. (2011). Leadership for learning: Lessons from 40 years of empirical research. Journal of Educational Administration, 49(2), 125–142.
Hargreaves, A. and Fullan, M. (2012). Professional capital: Transforming teaching in every school. Teachers College Press.
Mumford, M. D. and Gibson, C. (2011). Creative leadership: Skills that drive change. SAGE.
OECD. (2018). The future of education and skills: Education 2030. OECD Publishing.
Ornstein, A. C. and Hunkins, F. P. (2018). Curriculum: Foundations, principles, and issues. 7th ed. Pearson.
Robinson, K. (2011). Out of our minds: Learning to be creative. Capstone.
Runco, M. A. and Jaeger, G. J. (2012). The standard definition of creativity. Creativity Research Journal, 24(1), 92–96.
Senge, P. (2006). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.
Siemens, G. (2014). Connectivism: A learning theory for the digital age. International Journal of Instructional Technology and Distance Learning, 2(1).
Trilling, B. and Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. Jossey-Bass.
Voogt, J. and Roblin, N. P. (2012). A comparative analysis of international frameworks for 21st century competences: Implications for national curriculum policies. Journal of Curriculum Studies, 44(3), 299–321.
Weimer, M. (2013). Learner-centered teaching: Five key changes to practice. 2nd ed. Jossey-Bass.
