การพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการของนักเรียนในศตวรรษที่ 21

Main Article Content

พิณญา คงจันทร์

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งนำเสนอแนวทางการพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการให้นักเรียนระดับมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ 21 ซึ่งเป็นยุคที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทางเศรษฐกิจ สังคม และเทคโนโลยี ระบบการศึกษาจึงจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนจากการมุ่งเน้นเพียงการถ่ายทอดความรู้เชิงวิชาการ ไปสู่การพัฒนาสมรรถนะที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต หนึ่งในสมรรถนะสำคัญคือ ความเป็นผู้ประกอบการซึ่งเป็นมากกว่าการทำธุรกิจ แต่คือทักษะชีวิตที่ครอบคลุมถึงการคิดเชิงวิพากษ์ ความคิดสร้างสรรค์ การสื่อสาร และการทำงานร่วมกัน การศึกษาเพื่อสร้างความเป็นผู้ประกอบการจึงเป็นกระบวนการที่มุ่งพัฒนาทักษะ ความรู้ และทัศนคติที่เหมาะสม ผ่านการเรียนรู้แบบลงมือปฏิบัติ (Active Learning) เช่น การทำโครงงานธุรกิจจำลอง การแข่งขันแผนธุรกิจ และการเรียนรู้ร่วมกับผู้ประกอบการจริง อย่างไรก็ตาม การจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนไทยยังคงเน้นวิชาการมากกว่าการปฏิบัติ ดังนั้น การบูรณาการแนวทางเชิงรุก การใช้เทคโนโลยีดิจิทัล และการเชื่อมโยงกับชุมชนจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพื่อสร้างแรงจูงใจให้ผู้เรียนได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริงและพัฒนาความตระหนักในตนเอง การลงทุนด้านการศึกษาที่เน้นการพัฒนาทักษะเหล่านี้จึงเป็นการสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งเพื่อให้เยาวชนไทยมีศักยภาพในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจและสังคมอย่างยั่งยืนในอนาคต

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
คงจันทร์ พ. (2026). การพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการของนักเรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 3(3), 48–57. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/JEAHS/article/view/2410
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรรณิการ์ นิยมาภา. (2561). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการการแนะแนวอาชีพต่อทักษะการวางแผนอาชีพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารวิชาการ, 19(2), 25-38.

จีรัฐติกุล ดอนวิจารณ์ขจร, สมปอง กัลยา และสุรกานต์ จังหาร. (2562). การพัฒนากิจกรรมแนะแนวเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตด้านการแก้ปัญหาของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 13(2), 92–108.

ณัฐพงศ์ ดวงแก้ว. (2563). แนวทางการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความเป็นผู้ประกอบการสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

บุญชัย โยธาธรรม. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมสมรรถนะความเป็นผู้ประกอบการสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 1(2), 52–65.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2558). แนวทางการจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างผู้ประกอบการทางสังคม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 17(4), 164–173.

วิริยา ภรณกุล. (2563). การศึกษาแห่งอนาคต พัฒนาสมรรถนะเพื่อชีวิตในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิรุณ สุวรรณรัตน์. (2561). บทบาทการศึกษาเพื่อสร้างผู้ประกอบการในยุคเศรษฐกิจใหม่ แนวคิดและแนวปฏิบัติ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ, 6(2), 1–12.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2560). การเป็นผู้ประกอบการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสาร.

สุดารัตน์ พิมพิกุล. (2560). รูปแบบการพัฒนาผู้ประกอบการใหม่ แนวคิดและขั้นตอนเชิงปฏิบัติ. วารสารการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 20(2), 135–148.

อรวรรณ ศรีสุข. (2561). อิทธิพลของคุณลักษณะของผู้ประกอบการต่อความสำเร็จของธุรกิจสตาร์ทอัพในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Drucker, P. F. (1985). Innovation and entrepreneurship: Practice and principles. Harper & Row.

European Commission. (2016). Entrepreneurship education at school in Europe. Eurydice Report.

Fayolle, A. and Gailly, B. (2015). The impact of entrepreneurship education on entrepreneurial attitudes and intention: Hysteresis and persistence. Journal of Small Business Management, 53(1), 75–93.

Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2014). Education at a glance 2014: OECD indicators. OECD Publishing.

Schumpeter, J. A. (1934). The theory of economic development: An inquiry into profits, capital, credit, interest, and the business cycle. Harvard University Press.

Trilling, B. and Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. Jossey-Bass.

World Economic Forum. (2020). The future of jobs report 2020. From http://www3.weforum.org/docs/WEF_Future_of_Jobs_2020.pdf Retrieved September 3, 2025.