ไตรสิกขากับการพัฒนาคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนิสิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อย่างเป็นองค์รวม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อมุ่งวิเคราะห์บทบาทของไตรสิกขา ได้แก่ ศีล สมาธิ และปัญญา ในการพัฒนาคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนิสิตมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร) อย่างเป็นองค์รวม โดยเน้นการบูรณาการหลักธรรมทางพระพุทธศาสนากับการศึกษาสมัยใหม่ เพื่อเสริมสร้างนิสิตที่มีความรู้ ความดี และความสามารถทำงานรับใช้สังคมอย่างมีคุณภาพ ผลการวิเคราะห์พบว่า ไตรสิกขามีบทบาทสำคัญในการสร้างรากฐานทางคุณธรรม (ศีลสิกขา) พัฒนาความมั่นคงทางจิตใจและสมาธิ (สมาธิสิกขา) รวมถึงการเสริมสร้างวิจารณญาณและปัญญาเชิงพุทธ (ปัญญาสิกขา) ซึ่งล้วนเป็นคุณลักษณะที่สอดคล้องกับอัตลักษณ์ของบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย คือ “นักปราชญ์ควบคู่คุณธรรม” อันเป็นเป้าหมายหลักในการผลิตบัณฑิตของมหาวิทยาลัย ทั้งยังตอบสนองต่อพันธกิจด้านการศึกษาพระพุทธศาสนา การพัฒนาสังคม และการยกระดับคุณภาพชีวิตอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารได้กำหนดความซ้ำของผลงานด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ และวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2541). การศึกษาตามแนวพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป .อ. ปยุตฺโต). (2551). วิธีคิดตามหลักพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: สยาม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2548). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาทองล้อม สุเมโธ (อินทะสร้อย). (2558). การประยุกต์ใช้หลักไตรสิกขาในการพัฒนาสามเณรนักเรียนต้นแบบของโรงเรียนพุทธโกศัยวิทยา จังหวัดแพร่. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาเสกสรร จิรภาโส. (2552). การศึกษาวิเคราะห์หลักไตรสิกขาที่มีต่อการจัดการศึกษาไทย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2563). คู่มือมาตรฐานคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนิสิต. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2563). กรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ (TQF). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2543). พระพุทธศาสนาในฐานะเป็นระบบการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Payutto, P. A. (1996). Buddhadhamma: Natural Laws and Values for Life. Bangkok: Buddhadhamma Foundation.
