บทบาทของนักเรียนชั้นประถมศึกษาในการเสริมสร้างความเป็นพลเมืองดี ในสถานศึกษา: รากฐานสู่สังคมประชาธิปไตยที่ยั่งยืน

ผู้แต่ง

  • ศราวุธ แก้วมหาสุริยวงศ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง

คำสำคัญ:

พลเมืองดี, นักเรียนประถมศึกษา, จิตสาธารณะ, หน้าที่พลเมือง, สังคมในโรงเรียน

บทคัดย่อ

           บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาวิเคราะห์บทบาทหน้าที่ของนักเรียนระดับประถมศึกษาในฐานะพลเมืองของโรงเรียน และเสนอแนวทางในการส่งเสริมบทบาทดังกล่าวอย่างมีประสิทธิภาพ, เนื่องจากช่วงวัย 7–12 ปีเป็นช่วงเวลาวิกฤต (Critical Period) ของการพัฒนาจริยธรรมและสังคม,                                             ผลการวิเคราะห์พบว่าบทบาทของนักเรียนครอบคลุม 4 มิติหลัก ได้แก่ (1) มิติด้านระเบียบวินัยและความรับผิดชอบ เช่น การตรงต่อเวลาและเคารพกฎเกณฑ์ (2) มิติด้านจิตสาธารณะและการช่วยเหลือเกื้อกูล ผ่านกิจกรรมอาสาสมัครและการดูแลทรัพย์สินส่วนรวม (3) มิติด้านการมีส่วนร่วมทางประชาธิปไตย เช่น การเลือกตั้งสภานักเรียนและการแก้ไขความขัดแย้งด้วยสันติวิธี และ (4) มิติด้านสิ่งแวดล้อม,, โดยมีปัจจัยสนับสนุนสำคัญคือ ครูในฐานะแบบอย่าง (Role Model) และการสร้างบรรยากาศประชาธิปไตยในห้องเรียน, ข้อเสนอแนะจากการศึกษาเน้นย้ำถึงการบูรณาการความเป็นพลเมืองดีเข้ากับทุกกลุ่มสาระการเรียนรู้ การเปิดพื้นที่ให้นักเรียนได้เรียนรู้ผ่านการปฏิบัติจริง (Learning by Doing) และการสร้างความร่วมมืออย่างใกล้ชิดระหว่างโรงเรียนกับครอบครัว เพื่อสร้างรากฐานพลเมืองที่มีคุณภาพสู่สังคมอย่างยั่งยืน     

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2553). การจัดการเรียนรู้แนวใหม่. นนทบุรี: สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิสซิ่ง.

Piaget, J. (1932). The Moral Judgment of the Child. London: Kegan Paul, Trench, Trubner and Co.

Dewey, J. (1938). Experience and Education. New York: Macmillan.

Kohlberg, L. (1984). Essays on Moral Development. San Francisco: Harper & Row.

Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.

Lickona, T. (1991). Educating for Character. New York: Bantam Books.

Hart, R. (1992). Children’s Participation: From Tokenism to Citizenship. UNICEF.

Piaget, J. (1972). The Psychology of the Child. New York: Basic Books.

Selman, R. L. (1980). The Growth of Interpersonal Understanding. New York: Academic Press.

Dewey, J. (1916). Democracy and Education. New York: Macmillan.

Dewey, J. (1938). Experience and Education. New York: Macmillan.

Kohlberg, L. (1984). Essays on Moral Development. San Francisco: Harper & Row.

Dewey, J. (1916). Democracy and Education. New York: Macmillan.

Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.

Dewey, J. (1938). Experience and Education. New York: Macmillan.

UNESCO. (2017). Education for Sustainable Development Goals. Paris: UNESCO.

UNESCO. (2017). Education for Sustainable Development Goals. Paris: UNESCO.

Dewey, J. (1916). Democracy and Education. New York: Macmillan.

Dewey, J. (1938). Experience and Education. New York: Macmillan.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

แก้วมหาสุริยวงศ์ ศ. (2026). บทบาทของนักเรียนชั้นประถมศึกษาในการเสริมสร้างความเป็นพลเมืองดี ในสถานศึกษา: รากฐานสู่สังคมประชาธิปไตยที่ยั่งยืน . วารสารอาร์แสง, 2(2), 207–218. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/RLHT/article/view/4334

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ