บทบาทของสื่อสังคมออนไลน์กับการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองในสังคมไทย : มุมมองเชิงทฤษฎีและอุบัติการณ์เชิงประจักษ์

ผู้แต่ง

  • จักรีวัฒน์ วิเศษสัตย์ มหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง

คำสำคัญ:

สื่อสังคมออนไลน์, การรับรู้ข่าวสารทางการเมือง, การเมืองไทย, ข่าวปลอม, ห้องแห่งเสียงสะท้อน

บทคัดย่อ

         บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทและอิทธิพลของสื่อสังคมออนไลน์ที่มีต่อพฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของพลเมืองในสังคมไทย โดยใช้การทบทวนวรรณกรรมเชิงทฤษฎีร่วมกับการวิเคราะห์อุบัติการณ์เชิงประจักษ์จากสถานการณ์การเมืองไทยร่วมสมัย ผลการศึกษาพบว่าสื่อสังคมออนไลน์ได้เปลี่ยนผ่านโครงสร้างการสื่อสารทางการเมืองจากแบบรวมศูนย์ไปสู่เครือข่ายไร้ศูนย์กลาง ซึ่งช่วยทลายการผูกขาดข้อมูลข่าวสารและสร้างพลังการมีส่วนร่วมทางการเมืองจากล่างขึ้นบน อย่างไรก็ตาม                                                                   ในเชิงประจักษ์พบว่าการรับรู้ข่าวสารผ่านสื่อออนไลน์เผชิญกับความท้าทายสำคัญ 3 ประการ ได้แก่ 1) อัลกอริทึมที่สร้างปรากฏการณ์ห้องแห่งเสียงสะท้อน (Echo Chamber) ซึ่งตอกย้ำความเชื่อเดิมและเพิ่มความแตกแยกทางความคิด 2) การแพร่ระบาดของข่าวปลอม (Fake News) และการปฏิบัติการข้อมูลข่าวสาร (IO) ที่บิดเบือนข้อเท็จจริง และ 3) ภาวะความแตกแยกสุดขั้ว (Polarization) ที่ส่งผลต่อเสถียรภาพของระบอบประชาธิปไตย บทความสรุปว่าแม้สื่อสังคมออนไลน์จะเป็นเครื่องมือที่ส่งเสริมเสรีภาพ แต่หากขาดการรู้เท่าทันสื่อและการกำกับดูแลที่เหมาะสม อาจกลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาการเมืองไทยในระยะยาว

เอกสารอ้างอิง

กนก รัตน์ เลิศชูสกุล. (2566). สงครามคนรุ่นใหม่: จากท้องถนนสู่คูหาเลือกตั้ง. สำนักพิมพ์มติชน.

ธันยวัฒน์ รัตนสัค. (2562). การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการเลือกตั้งทั่วไป 2562. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ประจักษ์ ก้องกีรติ. (2564). การเมืองไทยในยุคเปลี่ยนผ่าน: ความหวังและการต่อสู้ในโลกดิจิทัล. สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.

พิจิตรา ศุภสวัสดิ์กุล. (2562). การกำกับดูแลสื่อออนไลน์และข่าวปลอมในสังคมไทย. คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พิรงรอง รามสูต. (2557). สื่อมวลชนกับนโยบายสาธารณะในประเทศไทย. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มรรยาท อัครจันทโชติ. (2562). การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล: แนวคิดและแนวปฏิบัติ. คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2561). Platform Politics: เมื่อแพลตฟอร์มครองโลก. สำนักพิมพ์ Bookscape.

สมเกียรติ ตั้งกิจวานิช. (2564). การกำกับดูแลสื่อในยุคดิจิทัล: ความท้าทายและทางออก. สถาบันวิจัยเพื่อการ พัฒนาประเทศไทย (TDRI).

สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (ETDA). (2566). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2566. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

Habermas, J. (1989). The Structural Transformation of the Public Sphere. MIT Press.

McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. PublicOpinion Quarterly, 36(2), 176-187.

Pariser, E. (2011). The Filter Bubble: What the Internet is Hiding from You. Penguin Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

วิเศษสัตย์ จ. (2026). บทบาทของสื่อสังคมออนไลน์กับการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองในสังคมไทย : มุมมองเชิงทฤษฎีและอุบัติการณ์เชิงประจักษ์. วารสารอาร์แสง, 2(2), 195–206. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/RLHT/article/view/4333

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ