การศึกษาเปรียบเทียบระบบการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยกับ ระบอบสังคมนิยม
คำสำคัญ:
การเมืองการปกครอง, ประชาธิปไตย, สังคมนิยมบทคัดย่อ
บทความวิชาการเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบระบบการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยกับระบอบสังคมนิยม โดยการศึกษาค้นคว้าเนื้อหาจากหนังสือ ตำรา เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ได้นำมาประกอบในการเขียนบทความเรื่องนี้ ผลการศึกษาพบว่า ระบอบประชาธิปไตยให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมของประชาชน สิทธิเสรีภาพเป็นหลัก ขณะที่ระบบสังคมนิยมเน้นความเสมอภาคทางเศรษฐกิจและสังคม การศึกษานี้สร้างองค์ความรู้เชิงเปรียบเทียบที่สามารถใช้เป็นแนวทาง สำหรับการพัฒนาระบบการเมืองการปกครองที่เหมาะสมกับบริบทของประเทศ บทความวิชาการเรื่องนี้มีประโยชน์ที่จะได้รับในการทำความเข้าใจลักษณะและหลักการสำคัญของระบบการเมืองทั้งสองแบบได้เป็นอย่างดี และเป็นแนวทางในการวิเคราะห์ ตลอดจนประเมินจุดแข็งจุดอ่อนของแต่ละระบอบ เพื่อนำไปสู่การพัฒนาระบบการปกครองที่เหมาะสม และเป็นฐานความรู้สำหรับนักวิชาการ นักการเมือง และประชาชนทั่วไปในการศึกษาและพัฒนาระบบการเมืองการปกครองอย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
คอร์นาย, ยาโนช. (2535). ระบบสังคมนิยม: ทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์การเมืองและการปฏิรูป. (แปลโดย วิทยาโชติช่วงกุล). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
คอร์นาย, ยาโนช. (2535). ระบบสังคมนิยม: ทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์การเมืองและการปฏิรูป. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดาห์ล, โรเบิร์ต เอ. (2542). ประชาธิปไตย: แนวคิดและการปฏิบัติ. (แปลโดย สมชาย ประเสริฐกุล). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดิ วัน-โอ-วัน เวิลด์. (2567, ธันวาคม 22). การเมืองไทย 2567: ประชาธิปไตยใต้กำกับของชนชั้นนำ. The 101 World.
ไดมอนด์, แลร์รี. (2545). การพัฒนาประชาธิปไตย: สู่การกระชับอำนาจ. สำนักพิมพ์มติชน.
ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์. (2562, กันยายน 14). ประชาธิปไตย+อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข มาจากไหน เกิดเมื่อไร ใครกำหนด. ประชาไท.
นอร์ธ, ดักลาส ซี. (2533). สถาบันและการเปลี่ยนแปลงทางสถาบัน. (แปลโดย นิรันดร์ จันทร์โรทัย). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2563). การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี. สำนักพิมพ์มติชน.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2563, มิถุนายน 28). ความเปลี่ยนแปลง. ประชาไท.
พงศกร เพ็งไพวรรณ และ ยุทธนา สงสกาว. (2561). ผลกระทบทางเศรษฐกิจของความไม่แน่นอนทาง การเมืองในประเทศไทย. สถาบันวิจัยเศรษฐกิจป๋วย อึ๊งภากรณ์.
ลินด์บลอม, ชาร์ลส์ อี. (2502). กระบวนการกำหนดนโยบาย. (แปลโดย ประเวศ วะสี). สำนักพิมพ์สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ลิปเซต, ซีมัวร์ มาร์ติน. (2502). ข้อกำหนดทางสังคมบางประการของประชาธิปไตย: การพัฒนาเศรษฐกิจและความชอบธรรมทางการเมือง. วารสารรัฐศาสตร์อเมริกัน.
เลวิตสกี, สตีเวน และซิบลัตต์, แดเนียล. (2561). ประชาธิปไตยตาย?: วิกฤตการเมืองโลกและอนาคตของประชาธิปไตย. สำนักพิมพ์มติชน.
วิชัย ตันศิริ. (2547).ประชาธิปไตยและการพัฒนาการเมือง. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิศาล ศรีมหาวโร. (2564). การเมืองไทยระบบหรือคน: การพัฒนาวัฒนธรรมและการมีส่วนร่วม ทาง การเมืองของประชาชน. วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น.
สถาบันวิจัยเศรษฐกิจป๋วย อึ๊งภากรณ์. (2566). 16 ความคิดเพื่อชีวิตคนไทย: ทรรศนะของนักวิชาการต่อการพัฒนาในมิติต่าง ๆ ของไทย.สถาบันวิจัยเศรษฐกิจป๋วย อึ๊งภากรณ์.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์. (2563, เมษายน 28). คิดยกกำลังสอง: รัฐบาลแบบไหน...แก้ไขโควิดได้? สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สมบัติ ธำรงธัญวงค์. (2538).รัฐศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สายชล สัตยานุรักษ์. (2566).นิธิ เอียวศรีวงศ์ กับตาข่ายแห่งความทรงจำและนิยามประชาธิปไตย. สำนักพิมพ์มติชนบุ๊ค.
สุวิทย์ แมศิลป์. (2563). ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขตอบโจทย์ประเทศไทยในโลกศตวรรษที่ 21 หรือไม่? ไทยพับลิก้า.
อิสร์กุล อุณหเกตุ. (2567, ตุลาคม 23). 'ประชาธิปไตย' บนเส้นทางของสามนักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล.The 101 World.
เฮิร์ชแมน, อัลเบิร์ต โอ. (2501). กลยุทธ์การพัฒนาเศรษฐกิจ. (แปลโดย สุรชัย สมบูรณ์สุข). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ไฮเอค, ฟรีดริช. (2487). ถนนสู่ความเป็นทาส. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Almond, G. A., & Powell, G. B. (1966). Comparative politics: A developmental approach. Little, Brown and Company.
Aristotle. (1998). Politics (C. D. C. Reeve, Trans.). Hackett Publishing Company. (Original work published 4th century BCE)
Collier, D. (1993). The comparative method. In A. W. Finifter (Ed.), Political science: The state of the discipline II (pp. 105-119). American Political Science Association.
Diamond, L. (1999).Developing democracy: Toward consolidation. Johns Hopkins University Press.
Diamond, L. (2002). Thinking about hybrid regimes. Journal of Democracy, 13(2), 21-35.
Eckstein, H. (1975). Case studies and theory in political science. In F. I. Greenstein & N. W. Polsby (Eds.),
Handbook of political science (Vol. 7, pp. 79-137). Addison-Wesley.
Lijphart, A. (1999). Patterns of democracy: Government forms and performance in thirty-six countries. Yale University Press.
Lipset, S. M. (1959). Some social requisites of democracy: Economic development and political legitimacy. American Political Science Review, 53(1), 69-105.
McCormick, J. (2019). Comparative politics in transition (7th ed.). Cengage Learning.
Weber, M. (1978). Economy and society: An outline of interpretive sociology (G. Roth & C. Wittich, Eds.).
University of California Press. (Original work published 1922)
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##
