การพัฒนารูปแบบการให้บริการสาธารณะเพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล ด้วยเทคโนโลยีชีวมิติ: กรณีศึกษาศูนย์นันทนาการหนองจอก

ผู้แต่ง

  • สาวิต บุญพรหม นักศึกษาหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
  • ศุภัทรา อำนวยสวัสดิ์ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คำสำคัญ:

ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล, เทคโนโลยีชีวมิติ, ศูนย์นันทนาการหนองจอก

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพปัญหา อุปสรรค และความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัลในการเข้าถึงบริการสาธารณะของศูนย์นันทนาการหนองจอกผ่านระบบแอปพลิเคชันรูปแบบเดิม (BKK ACTIVE) (2) การพัฒนารูปแบบการให้บริการสาธารณะที่เหมาะสม โดยการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีชีวมิติ (Biometrics) ร่วมกับระบบการพิสูจน์และยืนยันตัวตนทางดิจิทัล (ThaID) (3) ศึกษาผลสัมฤทธิ์และความพึงพอใจของประชาชนผู้รับบริการและเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงาน โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed method) ทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ โดยเชิงคุณภาพใช้เก็บรวบรวมข้อมูลด้วย การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง จำนวน 9 คน พร้อมด้วยการวิจัยและพัฒนา (R&D) ส่วนเชิงปริมาณโดยการใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล จำนวน 171 ชุด ด้วยการใช้วิธีการสุ่มแบบบังเอิญ รวมถึงการใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน ผลการวิจัยพบว่า แอปพลิเคชันระบบเดิมสร้างความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัลกับกลุ่มเปราะบางและผู้สูงอายุที่ไม่มีสมาร์ตโฟน และสร้างภาระงานซ้ำซ้อนแก่เจ้าหน้าที่ การพัฒนารูปแบบการให้บริการด้วยการบูรณาการตู้บริการอเนกประสงค์ (Kiosk) ร่วมกับเทคโนโลยีชีวมิติและ ThaID ช่วยให้ประชาชนเข้าถึงบริการได้โดยไม่อาศัยสมาร์ตโฟน และผลสัมฤทธิ์และความพึงพอใจของประชาชนมีการยอมรับเทคโนโลยีอยู่ในระดับมากที่สุด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และประชาชนมีความพึงพอใจต่อระบบการให้บริการแบบใหม่อยู่ในระดับมากที่สุด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05

เอกสารอ้างอิง

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.

Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS Quarterly, 13(3), 319–340.

DeLone, W. H., & McLean, E. R. (2003). The DeLone and McLean model of information systems success: A ten-year update. Journal of Management Information Systems, 19(4), 9–30.

Denhardt, J. V., & Denhardt, R. B. (2015). The new public service: Serving, not steering (4th ed.). New York: Routledge.

Laufer, R. S., & Wolfe, M. (1977). Privacy as a concept and a social issue: A multidimensional developmental theory. Journal of Social Issues, 33(3), 22–42.

Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1988). SERVQUAL: A multiple-item scale for measuring consumer perceptions of service quality. Journal of Retailing, 64(1), 12–40.

Van Dijk, J. (2020). The digital divide. New York: Polity Press.

Venkatesh, V., Morris, M. G., Davis, G. B., & Davis, F. D. (2003). User acceptance of information technology: Toward a unified view. MIS Quarterly, 27(3), 425–478.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper & Row.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

01-10-2026

รูปแบบการอ้างอิง

บุญพรหม ส., & อำนวยสวัสดิ์ ศ. (2026). การพัฒนารูปแบบการให้บริการสาธารณะเพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล ด้วยเทคโนโลยีชีวมิติ: กรณีศึกษาศูนย์นันทนาการหนองจอก. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 9(3), 253–269. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/RJPA/article/view/4482

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย

หมวดหมู่