พลวัตการขยายตัวของอุปทานยางโลกบนคาบสมุทรมาลายู: อำนาจความรู้เกษตรทฤษฎีใหม่และการท้าทาย.

บทคัดย่อ

การศึกษาประวัติศาสตร์เศรษฐกิจของพืชเศรษฐกิจยางพารา เส้นทางของพัฒนาการอุตสาหกรรมการปลูกยางเพื่อการพาณิชย์ เพื่อผลิตเป็นวัตถุดิบป้อนให้กับอุตสาหกรรมรถยนต์ในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ก่อนขึ้นศตวรรษที่20พื้นที่การผลิตยางของอังกฤษบนคาบสมุทรมาลายูเฟื่องฟู จนถึงปี1910บริษัทนักลงทุนจากอังกฤษหลั่งไหลมาลงทุนในอุตสาหกรรมสวนยางเป็นจำนวนมาก (James, H., 2005) เพราะความต้องการวัตถุดิบจำนวนมากของอุตสาหกรรมรถยนต์ในยุโรปและสหรัฐที่กำลังเติบโตในยุคเริ่มต้น ความต้องการวัตถุดิบส่งผลให้มีการขยายตัวการผลิตเข้าสู่รัฐสยาม ปี1900 พระยารัษฎานุประดิษฐ์ ส่งจดหมายถึงราชสำนักสยามในเวลานั้น เพื่อให้มีการเจรจาทางการทูตกับอังกฤษขอซื้อเมล็ดพันธ์ยางนำเข้ามาปลูก ยุคตื่นยางบนคาบสมุทรมาลายู หากนับตั้งแต่ปีเริ่มต้นดังกล่าวจนถึงปัจจุบัน ประเทศไทยใช้ระยะเวลา126ปีถึงปัจจุบัน เป็นประเทศที่ผลิตอุปทานวัตถุดิบยางให้กับอุตสาหกรรมรถยนต์มากที่สุด ในการขยายตัวของการผลิตอุปทานยาง มีการเปลี่ยนป่าดงดิบให้เป็นพื้นที่เกษตรกรรมปลูกยาง มีการเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศ ทรัพยากรป่า ทรัพยากรดินและแหล่งน้ำ เพื่อสร้างรายได้ในทางเศรษฐกิจ และมีการตัดโค่นปลูกยางหมุนเวียนทุก25ปีมาสี่รอบแล้ว ประเทศไทยเป็นผู้ผลิตวัตถุดิบเพื่อขายให้ผู้บริโภคในอุตสาหกรรมรถยนต์ของโลก แต่สิ่งที่ประเทศไทยเผชิญก็คือรายได้ของผู้ปลูกยางนั้นมีรายได้ที่ไม่เพียงต่อการยังชีพ มูลค่ายางกลับถดถอยเพราะการเพิ่มของอุปทานยางในโลก นำไปสู่การมีรายได้ในระดับครัวเรือนที่ไม่เพียงพอของผู้ผลิตวัตถุดิบ การเพิ่มขึ้นของอุปทานยางโลกและเงินเฟื้อในแต่ละช่วงเวลาที่ผ่านมา ส่งผลให้เกษตรกรผู้สร้างอุปทานยากจนลง จึงควรนำความรู้เกษตรทฤษฎีใหม่ มาใช้ป้องกันความเสี่ยงทางเศรษฐกิจในครัวเรือนชาวสวนยาง ให้มีการใช้ที่ดินสวนยางอย่างมีประสิทธิภาพ ปลูกพืชที่หลากหลายเพื่อสร้างอำนาจพึ่งพาตนเองในทางเศรษฐกิจ