ปัญหาการบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
คำสำคัญ:
การบริการสาธารณะ, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น, การกระจายอำนาจ, การมีส่วนร่วมของประชาชน, การพัฒนาท้องถิ่นบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ปัญหาการบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงเอกสาร ศึกษาจากแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ ได้แก่ หนังสือ บทความวิชาการ งานวิจัย วิทยานิพนธ์ และเอกสารทางกฎหมายทั้งในประเทศและต่างประเทศ จากนั้นดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา โดยจัดหมวดหมู่ข้อมูลตามกรอบแนวคิดการกระจายอำนาจ หลักธรรมาภิบาล และการมีส่วนร่วมของประชาชน เพื่อสังเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการจัดบริการสาธารณะในระดับท้องถิ่น
ผลการวิเคราะห์พบว่า แม้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจะมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน แต่ประสิทธิภาพการดำเนินงานยังถูกจำกัดด้วยปัจจัยเชิงโครงสร้างและเชิงสถาบันที่เชื่อมโยงกัน ได้แก่ การคลังท้องถิ่น ศักยภาพบุคลากร ความพร้อมด้านเทคโนโลยี และการมีส่วนร่วมของประชาชน ซึ่งปัจจัยดังกล่าวมีความสัมพันธ์แบบพึ่งพาและส่งผลซึ่งกันและกัน ส่งผลให้เกิดช่องว่างระหว่างภารกิจที่ได้รับการถ่ายโอนกับศักยภาพในการดำเนินงานจริงขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
นอกจากนี้ พบว่าประสิทธิภาพของการจัดบริการสาธารณะมิได้ขึ้นอยู่กับปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งเพียงลำพัง แต่เกิดจากการบูรณาการเชิงระบบของทรัพยากรทางการคลัง ทรัพยากรมนุษย์ เทคโนโลยี และกลไกการมีส่วนร่วมของประชาชน ดังนั้น การเสริมสร้างขีดความสามารถเชิงสถาบันและการพัฒนากลไกการมีส่วนร่วมจึงเป็นเงื่อนไขสำคัญต่อการยกระดับคุณภาพบริการสาธารณะและการพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กิตติพงษ์ แสงทอง. (2565). การพัฒนาสาธารณูปโภคขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับคุณภาพชีวิตของประชาชน. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ท้องถิ่น, 8(2), 45–58.
คณัสนันท์ พลเคน. (2566). ความพึงพอใจของประชาชนต่อการให้บริหารด้านโครงสร้างพื้นฐานขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองย่างทอบ อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบุรณ์. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(4), 407–417.
ชาญณรงค์ ทองแคล้ว. (2566). แนวทางการพัฒนาท้องถิ่น ด้านโครงสร้างพื้นฐานขององค์การบริหารส่วนตำบลสวนกล้วย อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. วารสารการบริหารจัดการและนวัตกรรมท้องถิ่น, 5(6), 147-158.
ณัฐวุฒิ บุญช่วย. (2565). การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารพัฒนาท้องถิ่นและสังคม, 7(1), 18–27.
พระมหา Bunthoeun อภิธมฺมรโต. (2566). การบริหารงานโครงสร้างพื้นฐานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ภูธิป แก้วเกิดเคน และสุปัน สมสาร. (2568). คุณภาพการบริการด้านโครงสร้างพื้นฐานขององค์การบริหารส่วนตำบลตูมใต้ อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(3), 493–506.
ภูวสิษฏ์ ทองสง และ พระมหาเอกวิน ปิยวีโร. (2567). การให้บริการด้านโครงสร้างพื้นฐานแก่ประชาชนขององค์การบริหารส่วนตำบล บ้านลำนาว อำเภอบางขันจังหวัดนครศรีธรรมราช. สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. 134 (40 ก) หน้า 1-90.
รัณภัฏ มั่งคั่ง. (2567). การพัฒนาประสิทธิภาพการจัดบริการโครงสร้างพื้นฐานของสำนักงานเขตจตุจักร. การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วุฒินันท์ สิทธิพุฒมนต์ และโกศล สอดส่อง. (2568). การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานต่อประชาชนขององค์การบริหารส่วนตำบลโนนสูง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(3), 351–363.
วิภาวี ศรีสุวรรณ. (2567). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคดิจิทัล. วารสารบริหารงานภาครัฐและท้องถิ่น, 11(2), 30–38.
สวลี เหมมัน และสิทธิพงษ์ สิทธิภัทรประภา. (2568). การให้บริการด้านโครงสร้างพื้นฐานของเทศบาลเมืองควนลัง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(6), 374–386.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2542). พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 สัมพันธ์ ศรีไชยเลิศ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.