การประเมินผลนโยบายการแก้ไขปัญหายาเสพติด เพื่อทำให้ประชาชนมีความสุขในจังหวัด เชียงใหม่
คำสำคัญ:
การคัดกรองและตรวจหาสารเสพติดจากปัสสาวะ, การประเมินผลนโยบาย, การนำนโยบายไปปฏิบัติบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลนโยบายการแก้ไขปัญหายาเสพติดเพื่อให้ประชาชนมีความสุขในจังหวัดเชียงใหม่ และเพื่อวิเคราะห์ว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการนำนโยบายการแก้ไขปัญหายาเสพติด เพื่อให้ประชาชนมีความสุขในจังหวัดเชียงใหม่ ไปปฏิบัติในระดับพื้นที่อำเภอ จนทำให้ผลลัพธ์ของการดำเนินนโยบายในแต่ละพื้นที่อำเภอแตกต่างกันออกไป โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก จากกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 17 ราย
ผลการศึกษาพบว่า นโยบายการแก้ไขปัญหายาเสพติด เพื่อทำให้ประชาชนมีความสุขในจังหวัดเชียงใหม่ประสบผลสำเร็จในการดำเนินนโยบายด้วยเหตุผลสำคัญ 2 ประการประกอบด้วย 1) ผลลัพธ์จากการดำเนินนโยบายสอดคล้องกับนิยามการประเมินผลนโยบาย คือ สามารถขับเคลื่อนนโยบายได้บรรลุผลสำเร็จในท้ายที่สุด และสอดคล้องกับวัตถุประสงค์นโยบายที่กำหนดไว้ในเบื้องต้น โดยข้อเท็จจริงดังกล่าวสอดคล้องกับนิยามของแนวคิดการประเมินผลนโยบายที่ผู้ศึกษาได้นำเสนอผ่านการทบทวนวรรณกรรม กล่าวคือ แนวคิดการประเมินผลสำเร็จของนโยบายจะให้คุณค่ากับการกลั่นกรอง และพิจารณาถึงผลลัพธ์ที่ดำเนินการภายใต้นโยบายว่าสอดคล้องกับวัตถุประสงค์นโยบายที่กำหนดเอาไว้ในเบื้องต้นหรือไม่ หากผลลัพธ์เป็นไปตามวัตถุประสงค์นโยบาย จะถือว่า นโยบายนั้น ประสบความสำเร็จในเชิงประสิทธิผลการทำงาน แต่หากได้รับผลลัพธ์ที่ตรงกันข้าม นโยบายนั้น อาจต้องทบทวน และถอดบทเรียน เพื่อพัฒนานโยบายต่อไป 2) ผลลัพธ์จากการดำเนินนโยบายสามารถประเมินผล และวัดค่าได้ คือ อำเภอในจังหวัดเชียงใหม่ดำเนินการตามนโยบาย และสามารถชี้วัดผลสำเร็จได้ผ่านสถิติร้อยละของการคัดกรอง และตรวจหาสารเสพติดจากปัสสาวะสะสมในกลุ่มประชากรที่นโยบายกำหนด
เอกสารอ้างอิง
ฉัตรสุมน พฤฒิภิญโญ. (2551). นโยบายและยุทธศาสตร์ในการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (การศึกษาวิจัยภายใต้โครงการจัดการองค์ความรู้เรื่องยาเสพติด (อสต.)). ม.ป.ท.
ชยุต มารยาทตร์. (2567). การประเมินผลสัมฤทธิ์ตามนโยบายด้านการป้องกันและการแก้ไขปัญหายาเสพติด: ศึกษากรณีโครงการเก้าเลี้ยวโมเดล. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 4(6), 113–114.
จิตราภรณ์ ศรีลาฤทธิ์. (2561). การนำนโยบายการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดของกระทรวงมหาดไทยไปปฏิบัติ: การแก้ไขปัญหาและข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ทศพร ศิริสัมพันธ์. (2539). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับนโยบายสาธารณะ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญญธร อ่อนเฉวียง. (2562). องค์ประกอบของประสิทธิผลการบริหารงานเพื่อแก้ไข บำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิดในกระบวนการยุติธรรม. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 12(3), 441-463.
ธวัชชัย เทือกเถา. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการนำนโยบายไปปฏิบัติ: กรณีศึกษาการลดการใช้พลังงาน ธนาคารแห่งประเทศไทย สำนักงานใหญ่. ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2569, จาก https://ethesisarchive.library.tu.ac.th/thesis/2019/TU_2019_6103010739_11621_12743.pdf
ถวัลย์ วรเทพพุฒิพงษ์. (2531). [ชื่อเรื่องไม่ปรากฏ]. ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2568, จาก https://lib.doe.go.th/ebookdoc/020400004225_2.pdf
วรเดช จันทรศร. (2551). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สมาคมนักวิจัยมหาวิทยาลัยไทย.
ศิระ บุญแทน. (2561). การนำนโยบายป้องกันและปราบปรามยาเสพติดไปปฏิบัติ: กรณีศึกษาพื้นที่อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ศูนย์อำนวยการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดจังหวัดเชียงใหม่. (2567). การดำเนินการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดของจังหวัดเชียงใหม่ [สไลด์นำเสนอ]. เชียงใหม่: ผู้แต่ง.
ศูนย์อำนวยการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดจังหวัดเชียงใหม่. (2568). “ศอ.ปส.จ.เชียงใหม่ขออนุญาตรายงานสถิติการคัดกรองและตรวจหาสารเสพติดสะสมทุกอำเภอในจังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: ผู้แต่ง.
สุมาลี แสงชมภู, คณิตา ดวงแจ่มกาญจน์, และเขมณัฏฐ์ รัตน์วรวงศ์. (2565). ถอดบทเรียนและประเมินผลการดำเนินงานนโยบายส่งเสริมกัญชงเพื่อเศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2565: กรณีศึกษาจังหวัดอุดรธานี. ค้นเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ 2569, จาก https://backoffice.udpho.org/openaccess/control/download.php?id=MTQ=
สุวภัทร อภิญญานนท์. (2556). การวิเคราะห์และประเมินผลนโยบายการสื่อสารเกี่ยวกับสินค้าอินทรีย์ของภาครัฐ. วิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อเนก จินดาขัด. (2561). การประเมินผลโครงการพัฒนาและเสริมสร้างศักยภาพคนไทยกลุ่มวัยผู้สูงอายุในตำบลต้นแบบดูแลผู้สูงอายุระยะยาว จังหวัดแพร่. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 ปฐวี ยังน้อย

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.