การดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง และการมีส่วนร่วมของประชาชนกับคุณภาพชีวิต ในจังหวัดชัยนาท

ศิริชัย  นรจีน

ผู้แต่ง

ศิริชัย นรจีน นักศึกษาปริญญาเอก หลักสูตรปรัญญาดุษฎีบัณฑิต (รัฐประศาสนศาสตร์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คำสำคัญ:

ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง, การมีส่วนร่วมของประชาชน, คุณภาพชีวิต

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง และการมีส่วนร่วมของประชาชนกับคุณภาพชีวิต ในจังหวัดชัยนาท 2) ศึกษาการดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของประชาชน ในจังหวัดชัยนาท 3) ศึกษาการมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของประชาชน ในจังหวัดชัยนาท ทั้งนี้ ได้ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปริมาณ (quantitative research) โดยวิธีการสำรวจ (survey research) โดยมีแบบสอบถาม (questionnaire) เป็นเครื่องมือในการวิจัย กลุ่มตัวอย่างเป็นหัวหน้าครัวเรือนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดชัยนาท จำนวน 269 ครัวเรือน ได้ใช้การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ (multiple regression analysis) ในการทดสอบสมมติฐาน ทั้งนี้ ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับความคิดเห็นต่อการดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง โดยรวมอยู่ในระดับเห็นด้วย ระดับความคิดเห็นต่อการมีส่วนร่วมของประชาชน โดยรวมอยู่ในระดับเห็นด้วย 2) การดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของประชาชน ในจังหวัดชัยนาท อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยสามารถร่วมกันอธิบายคุณภาพชีวิตของประชาชน ในจังหวัดชัยนาท ได้ร้อยละ 64.10 3) การมีส่วนร่วม ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของประชาชน ในจังหวัดชัยนาท อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยสามารถร่วมกันอธิบายคุณภาพชีวิตของประชาชน ในจังหวัดชัยนาท ได้ร้อยละ 72.50

เอกสารอ้างอิง

จรูญเกียรติ พงศ์กุลศร. (2561). การพัฒนาคุณภาพชีวิตโดยใช้หลักการพึ่งตนเองตามแนวทางปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาบ้านภู่ หมู่ 5 ตำบลวัดธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย. เอกสารนำเสนอการประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ราชธานีวิชาการ ครั้งที่ 3, นวัตกรรมที่พลิกโฉมสังคมโลก, มหาวิทยาลัยราชธานี, อุบลราชธานี.

ทองทิพภา วิริยะพันธ์. (2550). เศรษฐกิจพอเพียง: ความพอเพียงมวลรวมในประเทศ(พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ดวงกมลสมัย.

ทิศนา แขมมณี. (2542). ปรัชญาการพัฒนา: ทฤษฎีใหม่ตามแนวพระราชดำริมิติด้านการศึกษาและพัฒนาคน. ม.ป.ท.

ธัญญะ กิจนุเคราะห์. (2560). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดทำแผนพัฒนาตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลไม้รูด อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.

วิทูลย์ แก้วสุวรรณ และคณะ. (2559). การพัฒนาชุมชนตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในกลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนล่าง. วารสารการเมืองการปกครอง, 6(2). 55-69.

สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2550). ทฤษฏีและกลยุทธ์การพัฒนาสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, คณะอนุกรรมการขับเคลื่อน เศรษฐกิจพอเพียง. (2550). นานาคําถามเกี่ยวกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: ธนาคารไทยพาณิชย์ จํากัด (มหาชน).

Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Rural development participation: Concept and measure for project design implementation and evaluation. New York: Cornell University Press.

Putti, J. M. (1987). Work values and organizational commitment: A study in the Asian context. Human Relations. 4(2), 275-288.

Talmage, C. A. (2020). Community development, quality of life, and community well-being: Three fields ripe with opportunities for future research and practice. Community Development Practice. 24(1), Article 4.

Wallace, S. A. (1974). Identifying quality of life indicators for use in family planning programs in developing countries. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.