การบริหารจัดการหนี้คงค้างของกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการหนี้, กองทุนพัฒนาบทบาทสตรี, หนี้คงค้าง, แม่ลาน้อยบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะและแนวโน้มของหนี้คงค้างกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน วิเคราะห์ทัศนคติ ความเข้าใจ และพฤติกรรมของผู้กู้ต่อการชำระหนี้ ศึกษาระบบบริหารจัดการกองทุน และเสนอแนวทางการติดตามหนี้ที่เหมาะสมกับบริบทพื้นที่ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพแบบกรณีศึกษา เก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มกับผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 55 คน ประกอบด้วย เจ้าหน้าที่พัฒนาชุมชน คณะทำงานสตรีระดับตำบล ผู้นำชุมชน และสมาชิกสตรีผู้กู้ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า หนี้คงค้างเกิดจากปัจจัยหลายมิติ ได้แก่ การกู้แบบกลุ่มและการค้ำประกันร่วม การใช้เงินผิดวัตถุประสงค์ การขาดวินัยทางการเงิน การจัดลำดับหนี้ไม่เหมาะสม รายได้ภาคเกษตรที่ผันผวน และความเข้าใจคลาดเคลื่อนต่อเงินกองทุน ขณะเดียวกัน ทุนทางสังคม ระบบเครือญาติ และบทบาทของผู้นำชุมชนสามารถช่วยเสริมวินัยการชำระหนี้ได้ในบางพื้นที่ โดยเฉพาะชุมชนที่ให้ความสำคัญกับสัจจะและชื่อเสียงของหมู่บ้าน ข้อเสนอเชิงนโยบายจากการวิจัยคือ กองทุนควรพัฒนาระบบติดตามหนี้เชิงรุก ปรับฐานข้อมูลให้เป็นปัจจุบัน ออกแบบมาตรการจูงใจแก่ผู้กู้ที่มีวินัย และเชื่อมโยงการให้สินเชื่อกับการพัฒนาอาชีพและรายได้ เพื่อให้การบริหารจัดการหนี้มีความเป็นธรรม เหมาะสมกับบริบทพื้นที่ และยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กองทุนพัฒนาบทบาทสตรี. (2555). คู่มือการดำเนินงานกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี. สำนักงานกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี.
จีรภา มิ่งเชื้อ, และธนัสถา โรจนตระกูล. (2564). ประสิทธิผลการนำนโยบายกองทุนพัฒนาบทบาทสตรีไปปฏิบัติในอำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย. Journal of Modern Learning Development, 6(3), 164–179.
ธตวรรณ สิตะปิยะ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการค้างชำระหนี้กองทุนพัฒนาบทบาทสตรีในเขตอำเภอป่าบอน จังหวัดพัทลุง สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ธัญญาลักษณ์ ใจเที่ยง. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในชุมชนเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ต่อการพัฒนาเยาวชนไทย 4.0. สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์.
พิศณุพงศ์ กล้ากสิกิจ. (2562). ต้นแบบการพัฒนาประสิทธิผลการบริหารจัดการกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมืองในจังหวัดกำแพงเพชร. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภักดี เมฆจำเริญ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการหนี้สินส่วนบุคคลในสังคมไทยยุค 4.0 เชิงพุทธบูรณาการ. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 7(3), 79–92.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอแม่ลาน้อย. (2568). ข้อมูลการดำเนินงานกองทุนพัฒนาบทบาทสตรีอำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ณ เดือนสิงหาคม 2568. แม่ฮ่องสอน: ผู้แต่ง.
เสนีย์ ปราโมช, ม.ร.ว. (2506). กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยหนี้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1977). Rural development participation: Concepts and measures for project design, implementation and evaluation. Rural Development Committee, Center for International Studies, Cornell University.
Friedberg, B. (2015). Personal finance: An encyclopedia of modern money management. Calif.: ABC-CLIO.
Kapoor, J. R., Dlabay, L. R., & Hughes, R. J. (2012). Personal finance (10th ed.). N.Y.: McGraw-Hill/Irwin.
Thaler, R. H., & Sunstein, C. R. (2008). Nudge: Improving decisions about health, wealth, and happiness. New Haven, CT.: Yale University Press.
Vroom, V. H. (1964). Work and motivation. N.Y.: Wiley.
World Bank/IDA. (2009). Public financial management: Tracking resources for better results. Washington D.C: World Bank.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 ศศิวิมล มหาวัน
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
