การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมือง: กรณีศึกษานายยงยุทธ ติยะไพรัช

ณัฐพัชร์ ศิริวัฒน์

ผู้แต่ง

ณัฐพัชร์ ศิริวัฒน์ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คำสำคัญ:

การสื่อสารทางการเมือง, นักการเมือง, นายยงยุทธ ติยะไพรัช

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ (1) เพื่อศึกษาลักษณะกระบวนการ ศึกษาผลงานที่สำคัญในการสื่อสารทางการเมืองของนายยงยุทธ ติยะไพรัช ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากเอกสาร และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกจากนายยงยุทธ ติยะไพรัช ซึ่งเป็นผู้ให้ข้อมูลหลัก และผู้ให้ข้อมูลสำคัญซึ่งเป็นผู้ที่รู้จัก หรือติดตามข้อมูลข่าวสารโดยตรง/ผ่านสื่อจากผู้ให้ข้อมูลหลัก ทั้งหมด 10 คน โดยใช้วิธีการเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาเป็นแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง เก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างวันที่ 20 มกราคม - 5 พฤษภาคม 2568 ใช้วิธีวิเคราะห์เนื้อหาและนำเสนอข้อมูลโดยการบรรยาย

ผลการวิจัยพบว่าในประเด็นลักษณะกระบวนการสื่อสารทางการเมืองในตำแหน่งสำคัญ อาทิโฆษกรัฐบาล เป็นการรายงานผลการประชุมของคณะรัฐมนตรี ข้อมูลข่าวสารสำคัญผ่านสื่อมวลชนหลายรูปแบบเพื่อให้ประชาชนได้รับทราบและเข้าใจข้อมูลข่าวสารสำคัญ กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองในการหาเสียงได้ใช้กลยุทธ์การเข้าถึงประชาชนผ่านสื่อมวลชน และปราศรัยบนเวที ลงพื้นที่พูดคุยกับชาวบ้าน และผู้นำชุมชน เป็นต้น ประเด็นผลงานที่สำคัญในการสื่อสารทางการเมือง อาทิ ตำแหน่งโฆษกรัฐบาลและเลขาธิการนายกรัฐมนตรีได้ขับเคลื่อนนโยบายสำคัญของรัฐบาล อาทิ นโยบายต่อสู้กับยาเสพติด นโยบายแก้ปัญหาความยากจน นโยบาย 30 บาทรักษาทุกโรค และโครงการ OTOP เป็นต้น

เอกสารอ้างอิง

งามพิศ สัตย์สงวน. (2551). การวิจัยเชิงคุณภาพทางมานุษยวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชาย โพธิสิตา. (2550). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: บริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด มหาชน.

นันทนา นันทวโรภาส. (2558). สื่อสารการเมือง : ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: บริษัท สถาพรบุ๊ค จำกัด

บูฆอรี ยีหมะ. (2552). ความรู้เบื้องต้นทางรัฐศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2).กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พรศักดิ์ ผ่องแผ้ว. ( 2545). ศาสตร์แห่งการวิจัยทางการเมืองและสังคม ( พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรัญญา ประเสริฐ. (2559). การสื่อสารทางการเมืองในรายการคืนความสุขให้คนในชาติ ศึกษาระหว่างปี พ.ศ. 255–2559.วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วุฒิพล วุฒิวรพงศ์. (2567). เอกสารประกอบการสอนวิชา POL4283 การสื่อสารทางการเมืองและเทคโนโลยีสารสนเทศในการเมืองโลก.กรุงเทพมหานคร: ศูนย์เอกสารทางวิชาการ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ประเทศ “ระบบสาธารณสุข” ดีที่สุดในโลกปี 2025. ค้นเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2568, จาก http://www.sanook.com

อรรถสิทธิ์ พานแก้ว. (ม.ป.ป.) ประวัตินายยงยุทธ ติยะไพรัช. ค้นเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2567, จาก http://wiki.kpi.ac.th/index.php

Berg, B. L. (2001). Qualitative research method for the social science. New York: Pearson Education company.

Heywood, A. (2002). Politics.(2 nd ed.). New York: Palgrave.

Lasswell, H. D. (1948). The communication of ideas. New York: Harper and Brothers.

McNair,B. (1995). An Introduction to political communication. London: Routledge.

Ranny, A. (1993). Governing: An Introduction to political science. (6th ed.). London: Prentice Hall International.

Hasrullah, H. & Suherman, A. (2025). From Speeches to Tweets: The Mapping of Trend and Evolution of Political Communication in Digital Media. Thammasat Review, 28(2), 205-231.