A Study of the Components of Innovative Primary Schools
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to study the components of being an innovative school at the primary education level. This research employs a two-stage survey design. The first stage involves synthesizing the components of being an innovative school from ten related documents and research studies to identify these components. The second stage assesses the appropriateness of the identified components by five experts who were purposively selected based on specific qualifications. The research instruments included a document synthesis form and an evaluation form for assessing the appropriateness of the components of being an innovative school. Quantitative data analysis was conducted using descriptive statistics, including mean and standard deviation, while qualitative data analysis was performed through content analysis. The results of the study revealed that: 1) The components of being an innovative school consist of four elements: (1) building innovation networks, (2) managing learning to promote innovation skills, (3) developing teachers to become innovators, and (4) fostering an innovative school culture. 2) The assessment of the appropriateness of these components indicated that the overall appropriateness was at the highest level. When considering each component individually, all were rated at the highest level. The components with the highest mean scores were developing teachers to become innovators and fostering an innovative school culture, while the component with the lowest mean score was building innovation networks.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2558). การปฏิรูประบบวิจัยการศึกษาไทยในทศวรรษหน้า. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตรวิจัย, 7(2), 9-21.
จิตติรัตน์ แสงเลิศอุทัย. (2564). การพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ : การพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียน. วารสารวิจัยและพัฒนาหลักสูตร, 11(2), 1–7.
ทิพากร สุขชูศรี. (2567). นวัตกรรมการบริหารวิชาการโรงเรียนคาทอลิกตามแนวคิดทักษะสู่ความสำเร็จ. (ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
ธัญวรัตม์ สิงห์จู. (2563). แนวทางการพัฒนาการเป็นโรงเรียนนวัตกรรม : การบูรณาการการวิเคราะห์ข้ามกรณีและการย้อนรอยกระบวนการ. (ครุศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
ธีระ รุญเจริญ. (2557). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษาในยุคปฏิรูปการศึกษา เพื่อปฏิรูป รอบ 2 และประเมินภายนอกรอบ 3. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
บุญชนก ธรรมวงศา. (2561). 4CS : สี่ทักษะการเรียนรู้ที่ควรมี ฝึกกันได้ และไม่ต้องใช้พรสวรรค์. สืบค้นจาก https://thepotential.org/2018/10/19/4cs-for-21st-century-learning/.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). หลักการวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวิริยาสาส์น.
ปิยะณัฐ บ่อพิมาย, สุภาพ ผู้รุ่งเรือง และ ศิริ ถีอาสนา. (2567). รูปแบบการบริหารสู่การเป็นโรงเรียนนวัตกรรมสำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารครุสีมา, 7(2), 29-42.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์, สุวิมล ว่องวาณิช, ศิริชัย กาญจนวาสี, ลัดดา ภู่เกียรติ, อาชัญญา รัตนอุบล, วชิราพร อัจฉริยโกศล, ชูชัย รัตนภิญโญพงษ์, สร้อยสน สกลรักษ์ และ วิชุดา กิจธรธรรม. (2552). กลยุทธ์การขับเคลื่อนนวัตกรรม การเปลี่ยนผ่านการศึกษา “สัตตศิลา” สู่โรงเรียน. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตนา ดวงแก้ว. (2562). การพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 9(2), 208-218.
วชิน อ่อนอ้าย, ฉันทนา จันทร์บรรจง, วิทยา จันทร์ศิลา และ สำราญ มีแจ้ง. (2558). รูปแบบการพัฒนาโรงเรียนเอกชนสู่ความเป็นองค์การแห่งนวัตกรรม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 17(2), 74-84.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2544). โรงเรียนองค์การแห่งการเรียนรู้กรอบแนวคิดเชิงทฤษฎีทางการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: ทิพย์วิสุทธิ์.
วีระศักดิ์ พลมณี และวัลลภา อารีรัตน์. (2562). การศึกษารูปแบบการบริหารเพื่อสร้างนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 15(1), 36-50.
สมศักดิ์ จัตตุพรพงษ์, ศักดา สถาพรวจนา, ปิ่นณิชา อุตตมะเวทิน และ สาริศา เจนเขว้า. (2567). องค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. วารสารเซนต์จอห์น (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 27(41), 268–281.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). แนวทางการพัฒนาโรงเรียนนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). รายงานการพัฒนาประเทศและแนวโน้มการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2559). แนวคิดเกี่ยวกับประเทศไทย 4.0. สืบค้นจาก http://planning2.mju.ac.th/goverment/20111119104835_planning/Doc_25590823143652_358135.pdf.
โสภนา สุดสมบูรณ์. (2567). แนวทางการเสริมสร้างระบบนิเวศการเรียนรู้ของโรงเรียนระดับประถมศึกษาในพื้นที่ชายแดนทางภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย . วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 6(2), 251–264.
Dillon, J., Rickinson, M., & Teamey, K. (2006). The Value of Outdoor Learning: Evidence from Research in the UK and Elsewhere. School Science Review, 87, 107-111.
