การบริหารธุรกิจบนพื้นฐานของขันติบารมี
คำสำคัญ:
การบริหาร, ธุรกิจ, การบริหารธุรกิจ, ขันติบารมีบทคัดย่อ
บทความวิชาการเรื่อง “การบริหารธุรกิจบนพื้นฐานของขันติบารมี” มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์แนวคิดขันติบารมีในฐานะคุณธรรมเชิงจิตวิญญาณที่สามารถประยุกต์ใช้ในกระบวนการบริหารธุรกิจร่วมสมัยได้อย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน อาศัยกรอบแนวคิดทางพุทธปรัชญาเชื่อมโยงกับศาสตร์การจัดการสมัยใหม่ โดยใช้การวิเคราะห์เชิงปรัชญาและการตีความ การศึกษาพบว่า ขันติบารมีมิได้เป็นเพียงคุณธรรมแห่งการอดทน หากแต่เป็นพลังแห่งการเข้าใจและยอมรับความเป็นจริงของเหตุปัจจัย เป็นการบริหาร “ด้วยสติและปัญญา” มากกว่าการบริหาร “ด้วยอำนาจ” ขันติบารมีจึงทำหน้าที่เป็นพลังภายในที่ช่วยให้ผู้นำและองค์กรสามารถดำเนินธุรกิจได้อย่างสงบ มั่นคง และยืดหยุ่นต่อความเปลี่ยนแปลง ผลการวิเคราะห์เสนอองค์ความรู้ใหม่ คือ KHANTI Model ซึ่งประกอบด้วยองค์ประกอบหลักหกประการ ได้แก่ Kindness (เมตตา), Harmony (ความกลมกลืน), Awareness (การรู้เท่าทัน), Non-Reactivity (ไม่ตอบโต้), Tolerance (ความอดทน), และ Integrity (ความซื่อสัตย์) โดยแต่ละองค์ประกอบสะท้อนมิติของขันติในระดับบุคคล ทีม และองค์กร เพื่อสร้างสมดุลระหว่างความสำเร็จทางเศรษฐกิจกับความสงบทางจิตใจ ทั้งนี้ องค์ความรู้ที่เกิดขึ้นมีส่วนสำคัญต่อการพัฒนาแนวคิดการบริหารเชิงบารมีในพระพุทธศาสนาให้สอดคล้องกับแนวคิดเป้าหมายการพัฒนาภายใน และ เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ของโลกยุคใหม่
เอกสารอ้างอิง
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2544). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระอธิการสุรพล. (2565). ภาวะผู้นำเชิงพุทธและขันติธรรม. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 16(2), 23–34.
ภัทร์ระพี วารีดี. (2565). ภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณในองค์กร. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มะสุกรี ตายะกาเร็ง. (2564). แนวคิดภาวะผู้นำเชิงบารมีในพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เอกชัย อุไรสินธ์. (2564). แนวปฏิบัติตามปฏิปทาของพระโพธิสัตว์ในสังคมไทยปัจจุบัน. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Carroll, A. B., & Brown, J. A. (2018). Corporate social responsibility: A review of current concepts, research, and issues. Business & Society, 57(1), 7–23.
Drucker, P. F. (1974). Management: Tasks, responsibilities, practices. Harper Business.
Fayol, H. (1949). General and Industrial Management. Sir Isaac Pitman & Sons.
Harvey, P. (2013). An introduction to Buddhism: Teachings, history and practices (2nd ed.). Cambridge University Press.
Kast, F. E., & Rosenzweig, J. E. (1972). General systems theory: Applications for organization and management. Academy of Management Journal, 15(4), 447–465.
Mayo, E. (1933). The human problems of an industrial civilization. New York : Macmillan.
Mintzberg, H. (2009). Managing. Berrett-Koehler Publishers.
Porter, M. E. (1985). Competitive advantage: Creating and sustaining superior performance. Free Press.
Qirem, I. A. E., et al. (2023). The impact of sustainability accounting on financial reporting quality. Journal of Logistics, Informatics and Service Science, 10(4), 62–71.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2018). Management (14th ed.). Pearson.
Taylor, F. W. (1911). The principles of scientific management. Harper & Brothers.
Zsolnai, L. (2011). Spirituality and business: An interdisciplinary overview. Society and Economy, 34(3), 489–514.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสถาบันพอดี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
