การพัฒนาสมรรถนะการคิดขั้นสูงและการจัดการตนเองโดยใช้การจัดการเรียนรู้              อะคิตะ แอ็กชั่น ร่วมกับเทคนิคกลุ่มร่วมกันคิด NHT รายวิชา ส15101 สังคมศึกษา 5   สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

เจษฎาพร สมคะเนย์; อังคณา ตุงคะสมิต

ผู้แต่ง

เจษฎาพร สมคะเนย์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
อังคณา ตุงคะสมิต คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คำสำคัญ:

สมรรถนะการคิดขั้นสูง , สมรรถนะการจัดการตนเอง , อะคิตะ แอ็กชั่น , เทคนิคกลุ่มร่วมกันคิด NHT

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงปฏิบัติการครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาสมรรถนะการคิดขั้นสูงของนักเรียน โดยใช้การจัดการเรียนรู้ อะคิตะ แอ็กชั่น ร่วมกับเทคนิคกลุ่มร่วมกันคิด NHT และ 2) พัฒนาสมรรถนะการจัดการตนเองของนักเรียนโดยใช้การจัดการเรียนรู้ อะคิตะ แอ็กชั่น ร่วมกับเทคนิคกลุ่มร่วมกันคิด NHT กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านหนองขี้ม้า จำนวน 11 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง (Purposive sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองปฏิบัติการ คือ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้การจัดการเรียนรู้ อะคิตะ แอ็กชั่น ร่วมกับเทคนิคกลุ่มร่วมกันคิด NHT 2) เครื่องมือที่ใช้ในการสะท้อนผลการจัดการเรียนรู้ ได้แก่ แบบบันทึกผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ แบบสังเกตพฤติกรรมการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ แบบสัมภาษณ์นักเรียน แบบทดสอบสมรรถนะการคิดขั้นสูงท้ายวงจร และแบบประเมินสมรรถนะการจัดการตนเอง และ 3) เครื่องมือที่ใช้ในการประเมินประสิทธิภาพในการจัดการเรียนรู้ ได้แก่ แบบทดสอบสมรรถนะการคิดขั้นสูง แบบประเมินสมรรถนะการจัดการตนเอง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และร้อยละ

ผลการวิจัยพบว่า

การพัฒนาสมรรถนะการคิดขั้นสูง ของนักเรียนที่เรียนด้วยการจัดการเรียนรู้ อะคิตะ แอ็กชั่น ร่วมกับเทคนิคกลุ่มร่วมกันคิด NHT พบว่า นักเรียนที่ผ่านเกณฑ์ 9 คน คิดเป็นร้อยละ 81.82 มีคะแนนเฉลี่ยทั้งชั้นเรียน คือ 11.71 คิดเป็นระดับสามารถ ปรากฏว่าสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ คือ นักเรียนร้อยละ 80 มีสมรรถนะการคิดขั้นสูงอยู่ในระดับสามารถขึ้นไป
การพัฒนาสมรรถนะการจัดการตนเอง ของนักเรียนที่เรียนด้วยการจัดการเรียนรู้ อะคิตะ แอ็กชั่น ร่วมกับเทคนิคกลุ่มร่วมกันคิด NHT พบว่า นักเรียนที่ผ่านเกณฑ์ 9 คน คิดเป็นร้อยละ 81.82 มีคะแนนเฉลี่ยทั้งชั้นเรียน คือ 30.90 คิดเป็นระดับสามารถ ปรากฏว่าสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ คือ นักเรียนร้อยละ 80 มีสมรรถนะการจัดการตนเองอยู่ในระดับสามารถขึ้นไป

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การรับส่ง สินค้าและพัสดุภัณฑ์.

กฤติเดช สุขสาร. (2562). การประยุกต์ใช้การสอนเชิงรุกอะคิตะโมเดลในโรงเรียนประถมศึกษา. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 1(4), 17–24.

จุฬาลักษณ์ ใจอ่อน. (2567). การพัฒนาสมรรถนะการคิดขั้นสูงของนักเรียนในชั้นเรียนที่เน้นการแก้ปัญหาด้วยวิธีการแบบเปิด. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 4(6), 239–253.

จินตนา ศิริธัญญารัตน์. (2558). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์ที่บูรณาการกลยุทธ์การพัฒนาทักษะการคิดขั้นสูงเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดขั้นสูงในศตวรรษที่ 21 และจิตวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 7(1), 148–162.

จิราพร ขวัญธนเจริญ. (2565). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกตามแนวอะคิตะที่มีต่อความสามารถในการคิดวิเคราะห์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาสุขศึกษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 13(2), 38–48.

ชวลิต ชูกำแพง. (2561). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกตามแนวอะคิตะ (AKITA Action). วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 1(3), 8–16.

ดนิตา ดวงวิไล และคณะ. (2560). การพัฒนาหลักสูตรสาระเพิ่มเติมเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะด้านการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนระดับประถมศึกษา สังกัดกลุ่มศูนย์พัฒนาคุณภาพการศึกษาท่าสองคอน–แก่งเลิงจาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(1), 75–92.

ทิฆัมพร ตอพล และสิทธิพล อาจอินทร์. (2567). การพัฒนาความสามารถด้านการอ่านจับใจความสำคัญและการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบอะคิตะร่วมกับเทคนิคบันได 6 ขั้น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 47(2), 30–46.

ธีรภัทร์ ศิริรส และมณฑา ชุ่มสุคนธ์. (2565). การพัฒนาการรู้เรื่องภูมิศาสตร์ (Geo-literacy) รายวิชาสังคมศึกษา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โดยใช้วิธีการสอนเชิงรุกตามแนวคิดของจังหวัดอะคิตะ (Akita Action) ร่วมกับการใช้การ์ดเกม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 16(3), 281–293.

เพ็ญศิริ ซื่อสัตย์. (2563). การพัฒนาความสามารถในการอ่านจับใจความและการรู้เท่าทันสื่อของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยประยุกต์ใช้แนวการสอนของจังหวัดอะคิตะ. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย, , ปีที่11(ฉบับที่2), 55-74.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษากระทรวงศึกษาธิการ. (2554). นโยบายและยุทธศาสตร์การขับเคลื่อนการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง ด้านการพัฒนาคุณภาพและมาตรฐานการศึกษาและการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: วิ.ที.ซี. คอมพิวเดชั่น, 1-52

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). กรอบสมรรถนะหลักของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้, 1-121.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). สภาวะการศึกษาไทย: สภาวการณ์การจัดการศึกษาตามแผนการปฏิรูปประเทศด้านการศึกษา. นนทบุรี: สำนักประเมินผลการจัดการศึกษา, 3-35.

สุภัสสรา พิมพ์โพธิ์ และสิทธิพล อาจอินทร์. (2566). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์และสมรรถนะการคิดขั้นสูงด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยีเสมือนจริงของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 21(2), 373–387.

ศดานันท์ เทพจันตา. (2565). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบนำตนเอง และเทคนิคการใช้คำถามขั้นสูงที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและสมรรถนะการจัดการตนเองของนักเรียนมัธยมศึกษา. Chulalongkorn University Thesesand Dissertations (Chula ETD), 6704.

Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. London: Longman, 3-194.

CBE Thailand. (2021). Competency-based curriculum. Retrieved from https://cbethailand.com January 30th, 2025.

Dewi. (2020). Application of the learning model Numbered Heads Together to improve student learning outcomes. Social, Humanities, and Education Studies (SHEs), 1512–1517.

Gede Wira Bayu, et al. (2023). Learning science with Numbered Heads Together (NHT) based on growth mindset improving science literacy and learning agility of elementary school students. Journal of Education and Instruction, 171–180.

Hunter, et al. (2015). Numbered Heads Together as a Tier 1 instructional strategy in multitiered systems of support. Education and Treatment of Children, 345–362.

Kagan, S., & Kagan, M. (2009). Kagan’s cooperative learning. San Clemente, CA: Kagan, 1-450.

Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. Victoria: Deakin University Press, 19-21.

Khairani, & Zainuddin. (2012). Improving students’ achievement in writing report text through Numbered Heads Together. Journal of English Language Teaching of FBS-Unimed, 1–23.

Mustami, et al. (2018). The effects of Numbered Heads Together–Assurance Relevance Interest Assessment Satisfaction on students’ motivation. International Journal of Instruction, 123–134.

OECD. (2020). Social and emotional skills for student success and well-being. Retrieved from https://www.oecd-ilibrary.org January 30th, 2025.

Risnaldi, et al. (2016). Numbered Heads Together technique on improving students’ reading comprehension. Research in English and Education (READ), 114–120.

Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st-century skills: Learning for life in our times. San Francisco, CA: Jossey-Bass. Retrieved from https://www.scirp.org/reference/ReferencesPapers?ReferenceID=1932817. January 30th, 2025.

United Nations International Children’s Emergency Fund. (2001). The participation rights of adolescents: A strategic approach. New York: UNICEF. Retrieved from https://participationpool.eu/wp-content/uploads/2020/05/UNICEF-2001-The-participation-rights-of-adolescents-A-stragegic-approach.pdf January 30th, 2025.