การพัฒนาหลักสูตรSoft Power เพื่อเสริมสร้างทักษะการเป็นผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของชุมชนหล่มเก่า : กรณีศึกษา อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
คำสำคัญ:
หลักสูตร Soft Power , ทักษะการเป็นผู้ประกอบการ การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและตรวจสอบคุณภาพหลักสูตร Soft Power เพื่อเสริมสร้างทักษะการเป็นผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของชุมชนหล่มเก่า กรณีศึกษา อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และ 2) เพื่อศึกษาผลการทดลองใช้หลักสูตร Soft Power ที่พัฒนาขึ้น และ 3) ศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนต่อการเข้าร่วมกิจกรรม กลุ่มเป้าหมายเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนหล่มเก่าพิทยาคม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 25 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ หลักสูตร Soft Power แบบวัดทักษะการเป็นผู้ประกอบการ แบบสอบถามความคิดเห็น และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีชนิดกลุ่มเดียวเทียบกับเกณฑ์
ผลการวิจัยพบว่า
- หลักสูตร Soft Power เพื่อเสริมสร้างทักษะการเป็นผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของชุมชนหล่มเก่า ในกรณีศึกษา อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ประกอบด้วย 9 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ความเป็นมาและความสำคัญ 2) หลักการ 3) จุดมุ่งหมาย 4) สาระการเรียนรู้ 5) โครงสร้างหลักสูตร 6) แนวการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ 7) สื่อและแหล่งเรียนรู้ 8) การวัดและประเมินผล และ 9) บทบาทบุคลากรที่เกี่ยวข้อง ผลการประเมินความเหมาะสมหลักสูตรพบว่า อยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.77, S.D. = 0.13) ผลการศึกษานำร่อง พบว่า มีความเป็นไปได้ในการนำไปปฏิบัติ
- นักเรียนมีทักษะการเป็นผู้ประกอบการสูงกว่าเกณฑ์ ร้อยละ 80 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- นักเรียนมีความคิดเห็นต่อการเข้าร่วมกิจกรรม อยู่ในระดับมากที่สุด (
เอกสารอ้างอิง
กิตติกัณฐากรณ์ การุณประชา. (2563). การพัฒนาหลักสูตรกิจกรรมชุมนุม “การเป็นผู้ประกอบการ” ตามแนวคิดการฝึก
ทางปัญญาจากต้นแบบ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. การค้นคว้าอิสระ กศ.ม. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธำรง บัวศรี. (2542). ทฤษฎีหลักสูตรการออกแบบและการพัฒนา. กรุงเทพฯ: เอราวัณการพิมพ์.
เนาวรัตน์ มะลีลาเต๊ะ. (2563). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างคุณลักษณะวิชาชีพครู ด้วยกระบวนการ มีส่วนร่วมของครูโรงเรียนหน่วยฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา. ยะลา: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
เพ็ญลดา ทู้ไพเราะ. (2564). การพัฒนาหลักสูตรที่เสริมสร้างสมรรถนะความเป็นผู้ประกอบการ ที่มีความรับผิดชอบต่อสังคมสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. กรุงทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ไพรัช สุขเกษม. (2567). การพัฒนาหลักสูตรกิจกรรมชุมนุมตามแนวคิด Soft Power เพื่อเสริมสร้างทักษะการพูด ภาษาอังกฤษสำหรับการท่องเที่ยวจังหวัดเชียงราย สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. การค้นคว้าอิสระ กศ.ม. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์. (2566). แผนพัฒนาความเป็นเลิศ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์ พ.ศ. 2566-2570. เพชรบูรณ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). นวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้สู่ความเป็นพลเมือง. กรุงเทพฯ: อาร์ แอนด์ ปริ้นท์.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพฯ: อาร์ แอนด์ ปริ้นท์.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพฯ: อาร์ แอนด์ ปริ้นท์.
Moran, P. R., & Lu, Z. (2001). Teaching culture: Perspectives in practice. Boston: Heinle & Heinle.
Nye, J., & Power, S. (2004). The means to success in world politics. New York: Public Affairs.
Taba, H. (1962). Curriculum Development: Theory and Practice. New York: Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1949). Basic Principia of Curriculum and Instruction. Chicago: the University of Chicago press.
Tyler, J. W. (1974). The role of risk in consumer behavior: A comprehensive and operational theory of risk taking in consumer behavior. Journal of marketing, 38(2), 54-60.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
