การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับเทคนิคการสอนภาษา เพื่อการสื่อสาร รายวิชา ภาษาจีน เพื่อส่งเสริมทักษะการฟังและพูดภาษาจีน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
คำสำคัญ:
ชุดกิจกรรม, การเรียนรู้แบบผสมผสาน, เทคนิคการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับเทคนิคการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารรายวิชา ภาษาจีน เพื่อส่งเสริมทักษะการฟังและพูดภาษาจีน ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 75/75 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระหว่างก่อนเรียนกับหลังเรียน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนด้วยชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับเทคนิคการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร รายวิชา ภาษาจีน และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับเทคนิคการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร รายวิชา ภาษาจีน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/4 โรงเรียนระโนดวิทยา จำนวน 39 คน จำนวน 1 ห้องเรียน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 16 แผน 2) แบบวัดความสามารถทางการฟัง 3) แบบวัดความสามารถทางการพูด 4) แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 5) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกัน
ผลการวิจัยพบว่า
- ชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับเทคนิคการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร รายวิชา ภาษาจีน มีประสิทธิภาพเท่ากับ 96.71/86.41 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่ตั้งไว้ 75/75
- นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนโดยใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้พัฒนาขึ้น มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนโดยใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้น มีความพึงพอใจต่อชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับเทคนิคการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร รายวิชา ภาษาจีน โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
กุลธิดา ทุ่งคาใน. (2564). การเรียนรู้แบบผสมผสาน Blended Learning ในวิถี New Normal Bleded learning in a New Normal.วารสารครุศาสตร์สาร, 15(1), 29-43.
กรกช ฉวีวรรณชล. (2565). การพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาจีนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้กิจกรรม
การสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร CLT ร่วมกับการเรียนแบบร่วมมือเทคนิค STAD. วิทยานิพนธ์ กศ.ม. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2557). นโยบายการปฏิรูปการเรียนการสอนภาษาจีน. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
จิราพร ทวนไกรพล. (2560). การพัฒนาความสามารถในการสื่อสารภาษาจีนด้วยการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับเพลง
สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนนาเฉลียงพิทยาคม อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์. วิทยานิพนธ์ ค.ม.
อุตรดิตถ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
เจษฎาภรณ์ ต้องเดช. (2564). ผลของการเรียนแบบผสมผสานที่ใช้ร่วมกับแอพพลิเคชั่นบนอุปกรณ์สื่อสารเคลื่อนที่
เพื่อส่งเสริมทักษะการเขียนตัวอักษรจีนโดยวิธีการ “ปี่ซุ่น” สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์ ศษ.ม. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เฉลิม ทองนวล. (2554). คู่มือพัฒนาการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ: ไฮเอ็ดพับลิชชิ่ง.
ธัญญารัตน์ มะลาศรี. (2560). การจัดเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาจีนสำหรับผู้เรียนชาวไทย.
วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า, 4(3), 79-87.
ธัญญาภรณ์ พะยอม. (2566). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้รายวิชาภาษาจีนเพื่อการสื่อสาร เพื่อพัฒนาทักษะการฟัง
และการพูด โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์ ค.ม. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2561). ระเบียบวิธีวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 3). อุบลราชธานี: วิทยาการพิมพ์.
ปณิตา วรรณพิรุณ. (2554). การเรียนแบบผสมผสานจากแนวคิดสู่การปฏิบัติ. วารสารการอาชีวะและเทคนิค, 1(2), 43-48.
ปริยาภรณ์ บุญมีรอด. (2561). การพัฒนากิจกรรมการเรียนการสอนแบบผสมผสานร่วมกับการเรียนแบบแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาผลงานการถ่ายภาพเชิงสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยศิลปากร. วิทยานิพนธ์ ศษ.ม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปุณยพัทธ์ โถชาลี. (2562). การพัฒนาชุดกิจกรรมนิทาน เพลงภาษาจีน ด้วยการสอนแบบ CIPPA Model ร่วมกับ
Top-Down Model ที่ส่งผลต่อทักษะการฟัง ทักษะการพูดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ ค.ม. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
พรนภา อำนวยไพศาล และวรวรรณ เหมชะญาติ. (2562). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนกลาง
เป็นภาษาต่างประเทศ โดยใช้แนวคิดการสอนแบบบอกเล่าและวิธิสอนแบบฟัง-พูด เพื่อส่งเสริมความสามารถในการฟัง-พูดสำหรับเด็กอนุบาล. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ, 12(2), 71-84.
พิชัย แก้วบุตร. (2563). สภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาสังกัดรัฐบาล ภูมิภาคภาคใต้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(1), 70-82.
พิทยรัศมิ์ แย้มประยูร. (2563). การจัดการเรียนรู้ตามแนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร ผสมผสานเทคนิคการแบ่งกลุ่ม เพื่อพัฒนาทักษะการพูดสื่อสารภาษาจีนในชีวิตประจำวัน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์ศษ.ม. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
วนัชภรณ์ ปึ่งพรม. (2560). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ทักษะการอ่านจับใจความภาษาอังกฤษตามแนวคิดสมองเป็นฐาน
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ กศ.ม. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
แสงระวี ดอนแก้วบัว. (2558). ภาษาศาสตร์สำหรับครูสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Feng B. B. (2011). Problems and Recommendations of Chinese Language Teaching Learning Management in Basic Education Schools in Thailand. M.Ed. Chonburi: Burapha University.
Larsen-Freeman, D. (2000). Techniques and Principles in Language Teaching (2nd ed.). Oxford: United States of America.
Wei Jingru. (2017). Teaching strategy for develop in Thai students’ Chinese listening and speaking skills. Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University, 4(3), 79-87.
Zhong Bingling. (2018). The development of Chinese communication-based learning package for Thai grade 8 students.M.Ed. Chonburi: Burapha University.
Zhong Bingling. (2022). Development of Blended Teaching to Develop Basic Chinese Language Communication Skills for Junior High School Students. Ph.D. Chonburi: Burapha University.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
