Public Administration that Affects the Provision of Walking Street Market Services of Phitsanulok Municipality Phitsanulok Province
Main Article Content
Abstract
This article aimed (1) public administration that affects the provision of services in the walking street market of Phitsanulok Municipality Phitsanulok Province; (2) to study the relationship between public administration and service provision the walking street market of Phitsanulok Municipality, Phitsanulok province, this research is quantitative research, the tools used to collect data include questionnaires, statistics used in data analysis include mean, standard deviation analysis of the relationship between variables using the correlation coefficient and testing research hypotheses. The result of the study found that: public administration of Phitsanulok Municipality, overall, it is at high level, the aspect with the highest average was the process aspect of providing services. Providing services in the walking street market of Phitsanulok Municipality, overall, it is at high level, the aspect with the highest average was the aspect of promoting community products. Relationship between public administration and the provision of walking street market services of Phitsanulok Municipality Phitsanulok province, found that community network organizations, there is high level of positive relationship, statistically significant .01; hypothesis testing results public administration affecting the provision of walking street market services Phitsanulok Municipality Phitsanulok province, found that all assumptions were consistent at high level, statistically significant.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กฤษณะ เนียมหอม และ กัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(11), 350-363.
จริยา โกเมนต์ และ เฉลิมชัย ปัญญาดี. (2563). การพัฒนาหลักเกณฑ์ข้อกำหนดการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศบนฐานความหลากหลายทางชีวภาพและการอนุรักษ์ทรัพยากรชีวภาพสำหรับวิสาหกิจชุมชนเพื่อสังคม. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 15(2), 92-104.
เทศบาลนครพิษณุโลก. (2552). โครงการถนนคนเดินเมืองพิษณุโลก 2552-2554. พิษณุโลก: เทศบาลนครพิษณุโลก.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2565). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. สืบค้น 20 ธันวาคม 2566. จาก https://www.kpi.ac.th/media_kpiacth/pdf/M10_213.pdf.
ธนกฤต สังข์เฉย. (2550). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและการบริการ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นฐกร วงษ์เทราช และ ศิวัช ศรีโภคางกุล. (2562). ความท้าทายของคนในพื้นที่ตำบลเชียงคาน อันเนื่องมาจากการหลั่งไหลเข้ามาของนักท่องเที่ยว. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(9), 4382-4396.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
รัชฎาพร เกตานนท์ แนวแห่งธรรม. (2561). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในจังหวัดนครปฐม. Veridian E-Journal,Silpakorn University, 10(1), 994-1061.
รัชฎาภรณ์ ทองแป้น. (2562). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวชุมชนต้นแบบ จังหวัดลำปาง. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ปริทัศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฎลำปาง, 7(2), 46-57.
ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. (2566). รายงานเศรษฐกิจไทยปี 2566 การท่องเที่ยวกลับมาเติบโตอีกครั้ง. สืบค้น 24 มกราคม 2566. จาก https://www.sdgmove.com/2023/07/04/thailand-economic-monitor-report-2023/.
สำนักงานจังหวัดพิษณุโลก. (ม.ป.ป.). แผนพัฒนาจังหวัดพิษณุโลก (พ.ศ. 2566 - 2570). สืบค้น 12 มกราคม 2566.จาก https://www.phitsanulok.go.th/gphitsanulok/components/com_mamboboard/uploaded/files/plan66_70.pdf.
หนึ่งหทัย ขอผลกลาง และ กันตภณ แก้วสง่า. (2564). แนวทางการพัฒนาท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 16(1), 12-25.
Cochran, W.G. (1953). Sampling Techniques. New York: John Wiley & Sons.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.