ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับสมรรถนะหลักของข้าราชการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับสมรรถนะหลักของข้าราชการสำนักงาน เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร 2) เปรียบเทียบสมรรถนะหลักของข้าราชการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) ศึกษาความสัมพันธ์ของการแทรกแซง ระดับบุคคลและบรรยากาศองค์การกับสมรรถนะหลักของข้าราชการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรโดยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยอ้างอิงแนวคิดของ Krejcie & Morgan (1970) ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 และค่าความคลาดเคลื่อนร้อยละ 5 ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 332 คน จากประชากรข้าราชการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 1,938 คน การคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบไม่อาศัยความน่าจะเป็น โดยใช้วิธีการเลือกตัวอย่างแบบสะดวก สถิติที่ใช้ได้แก่ สถิติพรรณนา ประกอบด้วย ค่าเฉลี่ย และค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอนุมาน ประกอบด้วย การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน โดยกำหนดค่านัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการศึกษาพบว่า ข้าราชการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรมีสมรรถนะหลัก โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และการทดสอบสมมติฐานระบุว่า 1) ข้าราชการที่มีระดับการศึกษาต่างกัน มีสมรรถนะหลักแตกต่างกัน 2) ปัจจัยด้านเพศ อายุ ระยะเวลาการปฏิบัติงาน ประเภทตำแหน่ง และรายได้ต่อเดือน ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3) การแทรกแซงระดับบุคคลและบรรยากาศองค์การ มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการพัฒนาสมรรถนะหลักของข้าราชการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่กำหนดไว้ ดังนั้น องค์กรควรให้ความสำคัญกับการพัฒนาองค์กรในระดับบุคคลอย่างควบคู่กับการส่งเสริมบรรยากาศองค์กรที่เอื้อการพัฒนาตนเองของข้าราชการ เพื่อความสำเร็จในการสร้างอัตลักษณ์ขององค์กรในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชลธิชา ทิพย์วัฒน์. (2563). การพัฒนาสมรรถนะของข้าราชการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรเพื่อก้าวไปสู่การเป็น SMART Parliament. (รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
เชษฐกิตติ์ บุณพสิษฐโศธิน และ ชนะพล ศรีฤาชา. (2564). บรรยากาศองค์การที่มีผลต่อการปฏิบัติงานตามสมรรถนะเชิงวิชาชีพของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ, 14(1), 441-449.
ทศพร พีสะระ. (2566). สมรรถนะกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารวิจยวิชาการ, 6(3), 341–358.
พิมพ์สุดา แสงเกร็ด. (2566). ทัศนคติของข้าราชการต่อธรรมาภิบาล : กรณีศึกษาสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรังสิต).
เพชรรัตน์ อรุณภาคมงคล, ฉัตรสุมน พฤฒิภิญโญ และ ณัฐนารี เอมยงค์. (2566). สมรรถนะหลักของบุคลากรศูนย์อนามัยแห่งหนึ่งในสังกัดกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. วารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข, 9(1), 35-47.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2561ก). ทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการและบุคลากรภาครัฐเพื่อการปรับเปลี่ยนเป็นรัฐบาลดิจิทัล. สืบค้นจาก https://www.ocsc.go.th/wp-content/uploads/2024/01/PDF-%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2-%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B0%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%90%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1.pdf.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2561ข). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2566). ทิศทางการพัฒนาระบบราชการ พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2566ก). แผนปฏิบัติราชการตามยุทธศาสตร์การบริหารทรัพยากรบุคคลของส่วนราชการสังกัดรัฐสภา ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2566ข). แผนปฏิบัติราชการระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566-2570) ของสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุภารัตน์ เมืองโสภา. (2565). การศึกษาสมรรถนะหลักของบุคลากรมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี (รายงานการวิจัย). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Cummings, T. G., & Worley, C. G. (2015). Organization Development & Change. (10th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.
Halpin, A. W., & Croft, D. B. (1963). The Organizational Climate of Schools. Chicago, IL: Midwest Administration Center, University of Chicago.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1967). The Human Organization: Its Management and Value. New York: McGraw-Hill.
Litwin, G. H., & Stringer, R. A. (1968). Motivation and Organizational Climate. Boston, MA: Harvard University Press.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370-396.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1-14.
Nadler, L., & Wiggs, G. D. (1989). Managing Human Resource Development. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Payne, R. L., & Pugh, D. S. (1976). Organizational structure and climate. In M. D. Dunnette (Ed.), Handbook of Industrial and Organizational Psychology (pp. 1125-1173). Chicago, IL: Rand McNally.
Piaget, J. (1952). The Origins of Intelligence in Children. New York: International Universities Press.
Rogers, C. R. (1959). A theory of therapy, personality and interpersonal relationships. In S. Koch (Ed.), Psychology: A Study of a Science (Vol. 3, pp. 184-256). New York: McGraw-Hill.
Skinner, B. F. (1938). The Behavior of Organisms: An Experimental Analysis. New York: Appleton-Century.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.