การตื่นตัวทางการเมืองที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในพื้นที่องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุโขทัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับการตื่นตัวทางการเมือง และระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน 2) อิทธิพลของการตื่นตัวทางการเมืองที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน และ 3) แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในพื้นที่องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุโขทัย เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ประชาชนในพื้นที่องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุโขทัย ที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปี ขึ้นไป ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย ด้วยวิธีบังเอิญ จำนวน 384 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 8 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การทดสอบสมการถดถอยพหุคูณ การทดสอบสมมติฐาน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการตื่นตัวทางการเมืองของประชาชน อยู่ในระดับมาก 2) ระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน อยู่ในระดับมาก และ 3) ความสัมพันธ์ของการตื่นตัวทางการเมืองที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน อยู่ในระดับสูงมาก (rxy=.960) เมื่อทดสอบถดถอยพหุคูณอิทธิพลการตื่นตัวทางการเมือง (β) แสดงว่าตัวแปร ด้านผลประโยชน์ของคนส่วนใหญ่ (X4) ด้านทัศนคติทางการเมือง (X5) ด้านการเคารพมติเสียงส่วนมาก (X2) ด้านการศรัทธาในระบอบประชาธิปไตย (X1) และด้านความยุติธรรมและเสมอภาค (X3) สามารถร่วมกันพยากรณ์การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน ได้ร้อยละ 92.10 (R2=.921) และผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า การตื่นตัวทางการเมืองผลเชิงบวกต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน พบว่า ควรอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วนในการส่งเสริมความรู้ด้านสิทธิ หน้าที่ และหลักประชาธิปไตย พร้อมเปิดโอกาสให้ประชาชนเข้าถึงข้อมูลทางการเมืองอย่างรอบด้านและมีส่วนร่วมอย่างเสรี ควบคู่กับการส่งเสริมการใช้สื่อและเทคโนโลยีดิจิทัลอย่างมีวิจารณญาณ รวมถึงการพัฒนาระบบสื่อสารที่โปร่งใสและการสร้างวัฒนธรรมประชาธิปไตยอย่างต่อเนื่อง เพื่อเสริมสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่มีคุณภาพและยั่งยืนในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤษชพลณ์ บุญครอง และ ศิวัช ศรีโภคางกุล. (2562). นักศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่นกับความตื่นตัวทางการเมือง. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 8(3), 94–119.
โกวิทย์ พวงงาม. (2550). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ฉัตรชัย เพ็งสุวรรณ์, กันตภณ หนูทองแก้ว และ พระมหาเอกกวิน ปิยวีโร (อะซิ่ม). (2569). การพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนที่มีผลต่อการไปใช้สิทธิเลือกตั้งท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนตำบลวังวน อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 9(1), 488-502.
ไชยวรรธน์ จันทร์เติบ, ธนกฤต โพธิ์เงิน และ วิทยา สุจริตธนารักษ์. (2569). การมีส่วนร่วมทางการเมืองและความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนที่ส่งผลต่อการตัดสินใจออกมาใช้สิทธิเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในเขตสายไหมกรุงเทพมหานคร. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 4(1), 1384-1401.
ณฐมน หมวกฉิม. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างการตื่นตัวทางการเมืองกับความเป็นพลเมืองดิจิทัลของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารรัชต์ภาคย์, 19(64), 297-311.
ณัฐภน ลิมปิเจริญ. (2567). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในการปกครองระบอบประชาธิปไตย ตามการรับรู้ของประชาชน. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(2), 54–69.
ธนพล ห้วยหงษ์ทอง และ ณภัทร ชัยมงคล. (2568). การพัฒนาแบบวัดการมีส่วนร่วมทางการเมืองบนสื่อสังคมออนไลน์สำหรับเยาวชนไทย. วารสารครุศาสตร์, 53(4), 1–14.
ธิติวุฒิ หมั่นมี, เติมศักดิ์ ทองอินทร์ และ สุรพล สุยะพรหม. (2567). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดนนทบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(5), 192–203.
พระครูกิตติญาณวิสิฐ (ธนา กิตฺติญาโณ). (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดอ่างทอง. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 6(2), 103–113.
พระณัฐวุฒิ พันทะลี, พระครูวินัยธร วุฒิไกรอภิรกฺโข, พระเดชานามวงษา, พระมหาชัชวาลจารย์คุณ และ วิญญู เถาถาวงษ์. (2568). การตื่นตัวทางการเมืองของเยาวชนภายใต้การปกครองระบอบประชาธิปไตยยุครัฐธรรมนูญ 2560 ในเขตพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(1), 221-231.
พระเมธาวินัยรส (สุเทพ พุทธจรรยา). (2563). การเมืองภาคพลเมือง: การมีส่วนร่วมทางการเมือง ในระบอบประชาธิปไตย . วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 3(2), 67–72.
พัฒน์ศิณ สำเริงรัมย์ และ ตะติยาวัฒน์ สุวรรณศรี. (2569). ปัจจัยทางการเมืองที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดชัยภูมิ. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 2569(1), 197–206.
ภัทรานิษฐ์ เกสรสุมล และพระมหาชินกร สุจิตฺโต. (2568). การตื่นตัวทางการเมืองของประชาชนในการใช้สิทธิเลือกตั้ง ในปี พ.ศ. 2566 เขตบางบอน กรุงเทพมหานคร. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(4), 298-320.
วสันต์ ลิ่มรัตนภัทรกุล และ ธีระศักดิ์ อุ่นอารมณ์เลิศ. (2558). รูปแบบการประยุกต์ใช้ทุนทางสังคมเพื่อเสริมสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมืองภาคพลเมือง. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 8(2), 1019–1035.
วัฒนะ แหลมคม, คุณกานต์ ขันคำนันต๊ะ และ พัชรีญา ฟองจันตา. (2569). ความเชื่อมั่น : วัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วมในการใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งท้องถิ่นของประชาชน. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 2569(1), 1–8.
ศราวุธ ขันธวิชัย, พระมหาคำพันธ์ ปภากโร, พระครูจินดาสารานุกูล และ ศรีอรุณ คำโท. (2565). วัฒนธรรมทางการเมืองและการมีส่วนร่วมทางการเมืองไทยในยุคแห่งการเชื่อมโยง. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(2), 566–578.
สถาบันพระปกเกล้า. (2562). ความหมายของการมีส่วนร่วมของประชาชน. สืบค้นจาก https://wiki.kpi.ac.th/index.php?title=%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%99.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์, ปกป้อง จันวิทย์, ดิลกะ ลัทธพิพัฒน์, ภาวิน ศิริประภานุกูล, ภูมิศรัณย์ ทองเลี่ยมนาค, วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง และ ศุภณัฏฐ์ ศศิวุฒิวัฒน์. (2556). การจัดทำยุทธศาสตร์การปฏิรูปการศึกษาขั้นพื้นฐานให้เกิดความรับผิดชอบ (รายงานฉบับสมบูรณ์). กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สมนึก สอนเนย, ไพฑูรย์ โพธิสว่าง, ธนกฤต โพธิ์เงิน, การุณลักษณ์ พหลโยธิน และ ภูนท สลัดทุกข์.(2568). การตื่นตัวทางการเมืองในการไปใช้สิทธิเลือกตั้งท้องถิ่นของประชาชนในเขตอำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(3), 409-428.
สุดารัตน์ สุดสมบูรณ์. (2563). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในระบอบประชาธิปไตยไทย. ใน รายงานสืบเนื่องการประชุมเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ครั้งที่ 10 (น. 23–33). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อนุชา พละกุล, พระสมุห์อาคม อาคมธีโร และ ปกรณ์ เนตรขำ. (2565). การพัฒนาการตื่นตัวทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนเขตองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเพชรบุรี (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เอกชัย พรนิคม. (2563). การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในเทศบาล ตำบลเหมืองแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 3(2), 1–11.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2554). การเมืองภาคพลเมือง. (พิมพ์ครังที่ 3). กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.
Dahl, R. A. (1989). Democracy and its critics. New Haven: Yale University Press.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Norris, P. (2001). Digital divide: Civic engagement, information poverty, and the Internet worldwide. Massachusetts: Cambridge University Press.
Verba, S., Schlozman, K. L., & Brady, H. E. (1995). Voice and equality: Civic voluntarism in American politics. Massachusetts: Harvard University Press.