การพัฒนาภาวะผู้นำด้วยอุเบกขาบารมี
คำสำคัญ:
การพัฒนาภาวะผู้นำ, อุเบกขาบารมี, ผู้นำเชิงพุทธบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาหลักอุเบกขาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาท 2) วิเคราะห์และสังเคราะห์แนวคิดการพัฒนาภาวะผู้นำร่วมสมัย และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำด้วยอุเบกขาบารมี การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพแบบวิจัยเอกสาร ดำเนินการศึกษาโดยการรวบรวมข้อมูลจากเอกสารปฐมภูมิ ได้แก่ พระไตรปิฎก คัมภีร์วิสุทธิมรรค และคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา และเอกสารทุติยภูมิ ได้แก่ ตำรา งานวิจัย วิทยานิพนธ์ และบทความวิชาการด้านพระพุทธศาสนา ภาวะผู้นำและการบริหารจัดการ ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา จำแนกสาระสำคัญ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักอุเบกขาบารมีกับภาวะผู้นำร่วมสมัยในมิติต่างๆ และนำเสนอผลการวิจัยด้วยการพรรณนาเชิงวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักอุเบกขาบารมี คือการดำรงจิตมั่นคง เป็นกลางบนพื้นฐานของปัญญา และรักษาความสมดุลของพรหมวิหาร 4 เพื่อป้องกันอคติ 2) การวิเคราะห์แนวคิดภาวะผู้นำร่วมสมัย พบว่าอุเบกขาบารมีช่วยเติมเต็มช่องว่างด้านการฝึกฝนจิตใจภายใน ทำให้ผู้นำบริหารอารมณ์และตัดสินใจได้อย่างเป็นธรรม 3) แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำ ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ การตั้งมั่นภายใน, การบริหารอารมณ์ด้วยปัญญา, การตัดสินใจอย่างเป็นธรรม, การบริหารความสัมพันธ์ด้วยความเมตตาและความเป็นกลาง และการสร้างความยั่งยืนขององค์กร ซึ่งสามารถบูรณาการเข้ากับการบริหารสมัยใหม่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ องค์ความรู้ใหม่ของการวิจัยคือการเสนอกรอบแนวคิดการพัฒนาภาวะผู้นำด้วยอุเบกขาบารมี ซึ่งสามารถประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาผู้นำและการบริหารองค์กรในบริบทร่วมสมัย
เอกสารอ้างอิง
จิรชฎา เชียงกูล. (2566). อุเบกขาในการเจริญภาวนากรรมฐานกับความสำเร็จในทางโลก. วารสารพุทธจิตวิทยา, 8(1), 143–153.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2544). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพฯ: เอสอาร์.พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). บารมี 10 ประการ. กรุงเทพฯ: สถาบันธรรมวรรณศิลป์.
พระพุทธโฆสาจารย์เถระ รจนา. (2551). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร) แปลและเรียบเรียง (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.
ภัทร์ระพี วารีดี. (2565). ภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณในองค์กร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน). (2541). อุเบกขา: การวางเฉยอย่างถูกวิธี (พิมพ์ครั้งที่ 2). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Freeman, R. E. (1984). Strategic Management: A Stakeholder Approach. Boston, MA: Pitman.
Fry, L. W. (2003). Toward a theory of spiritual leadership. The Leadership Quarterly, 14(6), 693–727.
Goleman, D. (1995). Emotional Intelligence. New York, NY: Bantam Books.
Greenleaf, R. K. (1977). Servant Leadership: A Journey into the Nature of Legitimate Power and Greatness. New York, NY: Paulist Press.
Mintzberg, H. (2009). Managing. San Francisco, CA: Berrett-Koehler.
Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and Practice (9th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Porter, M. E., & Kramer, M. R. (2011). Creating shared value. Harvard Business Review, 89(1–2), 62–77.
Senge, P. M. (2006). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization (Rev. ed.). New York, NY: Doubleday.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสถาบันพอดี

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
