การพัฒนาภาวะผู้นำด้วยอุเบกขาบารมี

ผู้แต่ง

  • ชิสา กันยาวิริยะ สาขาวิชาปรัชญาและจริยศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
  • สิรินทร์ กันยาวิริยะ บริษัท ล.ธนวงศ์ (1997) จำกัด

คำสำคัญ:

การพัฒนาภาวะผู้นำ, อุเบกขาบารมี, ผู้นำเชิงพุทธ

บทคัดย่อ

          การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาหลักอุเบกขาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาท 2) วิเคราะห์และสังเคราะห์แนวคิดการพัฒนาภาวะผู้นำร่วมสมัย และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำด้วยอุเบกขาบารมี การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพแบบวิจัยเอกสาร ดำเนินการศึกษาโดยการรวบรวมข้อมูลจากเอกสารปฐมภูมิ ได้แก่ พระไตรปิฎก คัมภีร์วิสุทธิมรรค และคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา และเอกสารทุติยภูมิ ได้แก่ ตำรา งานวิจัย วิทยานิพนธ์ และบทความวิชาการด้านพระพุทธศาสนา ภาวะผู้นำและการบริหารจัดการ ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา จำแนกสาระสำคัญ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักอุเบกขาบารมีกับภาวะผู้นำร่วมสมัยในมิติต่างๆ และนำเสนอผลการวิจัยด้วยการพรรณนาเชิงวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักอุเบกขาบารมี คือการดำรงจิตมั่นคง เป็นกลางบนพื้นฐานของปัญญา และรักษาความสมดุลของพรหมวิหาร 4 เพื่อป้องกันอคติ 2) การวิเคราะห์แนวคิดภาวะผู้นำร่วมสมัย พบว่าอุเบกขาบารมีช่วยเติมเต็มช่องว่างด้านการฝึกฝนจิตใจภายใน ทำให้ผู้นำบริหารอารมณ์และตัดสินใจได้อย่างเป็นธรรม 3) แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำ ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ การตั้งมั่นภายใน, การบริหารอารมณ์ด้วยปัญญา, การตัดสินใจอย่างเป็นธรรม, การบริหารความสัมพันธ์ด้วยความเมตตาและความเป็นกลาง และการสร้างความยั่งยืนขององค์กร ซึ่งสามารถบูรณาการเข้ากับการบริหารสมัยใหม่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ องค์ความรู้ใหม่ของการวิจัยคือการเสนอกรอบแนวคิดการพัฒนาภาวะผู้นำด้วยอุเบกขาบารมี ซึ่งสามารถประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาผู้นำและการบริหารองค์กรในบริบทร่วมสมัย

 

เอกสารอ้างอิง

จิรชฎา เชียงกูล. (2566). อุเบกขาในการเจริญภาวนากรรมฐานกับความสำเร็จในทางโลก. วารสารพุทธจิตวิทยา, 8(1), 143–153.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2544). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพฯ: เอสอาร์.พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). บารมี 10 ประการ. กรุงเทพฯ: สถาบันธรรมวรรณศิลป์.

พระพุทธโฆสาจารย์เถระ รจนา. (2551). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร) แปลและเรียบเรียง (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.

ภัทร์ระพี วารีดี. (2565). ภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณในองค์กร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน). (2541). อุเบกขา: การวางเฉยอย่างถูกวิธี (พิมพ์ครั้งที่ 2). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

Freeman, R. E. (1984). Strategic Management: A Stakeholder Approach. Boston, MA: Pitman.

Fry, L. W. (2003). Toward a theory of spiritual leadership. The Leadership Quarterly, 14(6), 693–727.

Goleman, D. (1995). Emotional Intelligence. New York, NY: Bantam Books.

Greenleaf, R. K. (1977). Servant Leadership: A Journey into the Nature of Legitimate Power and Greatness. New York, NY: Paulist Press.

Mintzberg, H. (2009). Managing. San Francisco, CA: Berrett-Koehler.

Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and Practice (9th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.

Porter, M. E., & Kramer, M. R. (2011). Creating shared value. Harvard Business Review, 89(1–2), 62–77.

Senge, P. M. (2006). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization (Rev. ed.). New York, NY: Doubleday.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

09/30/2026

รูปแบบการอ้างอิง

กันยาวิริยะ ช., & กันยาวิริยะ ส. . (2026). การพัฒนาภาวะผู้นำด้วยอุเบกขาบารมี . วารสารสถาบันพอดี, 3(3), 15–26. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/IS-J/article/view/4387