การศึกษาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้ปัญญาประดิษฐ์เชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการเขียนเชิงวิชาการและการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา
คำสำคัญ:
ปัญญาประดิษฐ์เชิงสร้างสรรค์, การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ, การเขียนเชิงวิชาการ, การคิดอย่างมีวิจารณญาณบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้ปัญญาประดิษฐ์เชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการเขียนเชิงวิชาการและการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา และ 2) ศึกษาแนวทางการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้ปัญญาประดิษฐ์เชิงสร้างสรรค์ การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นิสิตสาขาวิชาภาษาอังกฤษ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตหนองคาย ปีการศึกษา 2569 จำนวน 43 รูป/คน โดยใช้ประชากรทั้งหมดเป็นกลุ่มเป้าหมาย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับและคำถามปลายเปิด ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ 5 คน และตรวจสอบความเชื่อมั่นด้วยสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค วิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้ปัญญาประดิษฐ์เชิงสร้างสรรค์โดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̄ = 4.12, S.D. = 0.54) โดยการใช้ Generative AI เพื่อพัฒนาการเขียนภาษาอังกฤษมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (x̄ = 4.18, S.D. = 0.52) รองลงมาคือการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยบูรณาการ Generative AI (x̄ = 4.12, S.D. = 0.55) และการใช้ Generative AI เพื่อส่งเสริมการคิดอย่างมีวิจารณญาณ (x̄ = 4.05, S.D. = 0.56) และ 2) แนวทางการจัดการเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̄ = 4.39, S.D. = 0.58) โดยการส่งเสริมจริยธรรมและความรับผิดชอบในการใช้ AI มีค่าเฉลี่ยสูงสุด (x̄ = 4.51, S.D. = 0.52) รองลงมาคือการใช้ AI เป็นผู้ช่วยในการวางแผนและพัฒนางานเขียน การตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูล การวิเคราะห์และวิพากษ์ผลลัพธ์จาก AI และการฝึกเขียน Prompt ตามลำดับ ผลการวิจัยนำไปสู่ข้อเสนอในการจัดการเรียนรู้ที่ใช้ Generative AI เป็นเครื่องมือสนับสนุนการเขียนและการคิด โดยเน้นการตรวจสอบ ประเมิน และตัดสินใจของผู้เรียน ควบคู่กับการส่งเสริมจริยธรรมและความรับผิดชอบในการใช้เทคโนโลยี
เอกสารอ้างอิง
ดวงแข แก้วละเอียด, พิทยาธร แก้วคง, และ ทวีศักดิ์ อนันต์เศรษฐศิริ. (2566). กลวิธีการเรียนรู้ภาษาและทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนิสิตวิชาเอกภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยทักษิณ. วารสารสำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยทักษิณ, 1, 75–91.
ธัญญาภรณ์ ผ่องผิว. (2564). การให้เหตุผลในการสนทนาโต้แย้งเป็นภาษาอังกฤษของนักศึกษาภาควิชาภาษาอังกฤษ ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. มนุษยศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 22(3), 213–230.
พัชราพรรณ สุสมาวัตนะกุล. (2568). การใช้เครื่องมือปัญญาประดิษฐ์เพื่อพัฒนาทักษะการเขียน: มุมมองของผู้เรียน English as a Foreign Language: EFL ชาวไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 19(4), 37.
สายชล เพียรผดุงพร. (2566). การพัฒนาทักษะการเขียนเรียงความภาษาอังกฤษเชิงวิชาการเพื่อการโต้แย้งโดยใช้โครงสร้างการเขียนเรียงความของ Rolls & Wignell (2013): กรณีศึกษานักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 13(1), 62–71.
Demertriades, C. (2002). Thai EFL learner writing errors: A pre-research study of Thai high-intermediate undergraduate writing errors, attitudes to writing and a ‘genre’ based solution. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2(2), 83–99.
Hyland, K. (2019). Second language writing. (2nd ed.). Cambridge University Press.
Kasneci, E., Sessler, K., Küchemann, S., Bannert, M., Dementieva, D., Fischer, F., Gasser, U., Groh, G., Günnemann, S., Hüllermeier, E., Kuhn, J., & Kasneci, G. (2023). ChatGPT for good? On opportunities and challenges of large language models for education. Learning and Individual Differences, 103, 102274. https://doi.org/10.1016/j.lindif.2023.102274
UNESCO. (2023). Guidance for generative AI in education and research. UNESCO.
Wingate, U. (2015). Academic literacy and student diversity: The case for inclusive practice. Multilingual Matters.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการศึกษาและการพัฒนามนุษย์ในอาเซียน
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##
