วารสารการศึกษาและการพัฒนามนุษย์ในอาเซียน

การพัฒนาทักษะการบรรเลงโปงลางพื้นฐานการเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล

ยุทธการ รอดขันเมือง — 2026-06-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาทักษะการบรรเลงโปงลางพื้นฐานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล 2) เปรียบเทียบทักษะการบรรเลงโปงลางก่อนและหลังการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ และ 3) ศึกษาพฤติกรรมการเรียนรู้ของนักเรียนหลังเข้าร่วมกิจกรรมการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/8 โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 14 คน ซึ่งได้มาโดยการคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ แบบประเมินทักษะการบรรเลงโปงลางพื้นฐาน และแบบสังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างไม่อิสระต่อกัน (Dependent Samples t-test)

ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนมีคะแนนทักษะการบรรเลงโปงลางพื้นฐานหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) นักเรียนส่วนใหญ่ผ่านเกณฑ์การประเมิน คิดเป็นร้อยละ 85.71 และมีผลการประเมินทักษะการบรรเลงโปงลางโดยรวมอยู่ในระดับดีมาก และ 3) นักเรียนมีความสนใจและกระตือรือร้นในการเรียนรู้มากขึ้น มีความรับผิดชอบต่อการฝึกซ้อม สามารถทำงานร่วมกับผู้อื่นได้ดี และมีความภาคภูมิใจในดนตรีพื้นบ้านอีสาน นอกจากนี้ ผู้วิจัยได้สังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่ในรูปแบบ PONGLANG-5P Model ซึ่งประกอบด้วย การเรียนรู้ผ่านการฝึกปฏิบัติจริง การสังเกตและการสาธิต การเรียนรู้ร่วมกัน การได้รับข้อมูลย้อนกลับ และการสร้างคุณค่าด้านวัฒนธรรม อันเป็นแนวทางสำคัญในการพัฒนาทักษะการบรรเลงโปงลางและการสืบสานดนตรีพื้นบ้านอีสานอย่างยั่งยืน

แนวทางการดำเนินงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา ตามมาตรฐานการศึกษาขั้นพื้นฐานของสถานศึกษา สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ กลุ่ม 1

นิรมล พงศ์พิริยะกาญจน์ — 2026-06-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การดำเนินงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาขั้นพื้นฐานของสถานศึกษา และเพื่อศึกษา 2) แนวทางการดำเนินงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาขั้นพื้นฐานของสถานศึกษา สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ กลุ่ม 1 ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอนโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ จำนวน 211 คน โดยใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย และผู้ให้ข้อมูลสำคัญในการสนทนากลุ่ม จำนวน 8 คน โดยเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม มีค่าความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1.00 และ
มีความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.97 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย
ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1) การดำเนินงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาขั้นพื้นฐานของสถานศึกษา โดยภาพรวมและรายด้านมีการปฏิบัติในระดับมากที่สุดเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย คือ ด้านคุณภาพผู้เรียน ด้านกระบวนการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ ด้านกระบวนการบริหารและการจัดการ 2) แนวทางการดำเนินงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาขั้นพื้นฐานของสถานศึกษา มีดังนี้ 1) ด้านคุณภาพผู้เรียน ผู้เรียนควรมีคุณลักษณะอันพึงประสงค์ตามเป้าหมายของสถานศึกษา มีความสามารถในการอ่าน เขียน คิดคำนวณ และสื่อสารได้อย่างเหมาะสมตามระดับชั้น 2) ด้านกระบวนการบริหารและการจัดการ สถานศึกษาควรมีการกำหนดเป้าหมาย วิสัยทัศน์ พันธกิจ และแผนพัฒนาการศึกษาที่ชัดเจน สอดคล้องกับบริบทของสถานศึกษา 3) ด้านกระบวนการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ ครูควรมีการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ที่เน้นให้ผู้เรียนได้ลงมือปฏิบัติจริง ส่งเสริมการคิดวิเคราะห์ การแก้ปัญหา และการสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง

ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 4

สุพัตรา ไพรเกษตร — 2026-06-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา 2) สมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 และ 3) ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอนในสถานศึกษา จำนวน 281 คน โดยใช้กลุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิตามพื้นที่จัดการศึกษา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม มีความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1.00 มีความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.96 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และคือ การวิเคราะห์การถดถอยอย่างง่าย กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01

ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา โดยภาพรวมและรายด้านมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย คือ ด้านการสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ดิจิทัล ด้านการปฏิบัติที่เป็นเลิศอย่างมืออาชีพ และด้านวิสัยทัศน์ดิจิทัล
2) สมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 ในภาพรวมและรายด้านมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมากที่สุด โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย คือ ด้านทำงานร่วมกันเป็นทีม ด้านจริยธรรม ด้านการพัฒนาตนเอง และด้านการจัดการเรียนรู้ และ 3) ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 ในภาพรวม มีค่าสัมประสิทธิ์ถดถอย เท่ากับ 0.74 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ค่าสัมประสิทธิ์ในการทำนาย (R2) = 0.69 โดยสามารถทำนายความสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 ได้ร้อยละ 69.20 และสามารถนำมาสร้างสมการถดถอย คือ = 1.29 + 0.74X _Y = 0.83Z_X

สมรรถนะครูศตวรรษที่ 21 ภายใต้บริบทการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา

กนกวรรณ ประสงค์สันต์ — 2026-06-30

การศึกษาในศตวรรษที่ 21 เผชิญกับการเปลี่ยนแปลงทั้งด้านเทคโนโลยี หลักสูตร ผู้เรียน และสังคม เศรษฐกิจ และโลกาภิวัตน์ ส่งผลต่อบทบาทและสมรรถนะที่ครูจำเป็นต้องมี เพื่อรองรับการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพและสอดคล้องกับบริบทใหม่ บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสมรรถนะครูศตวรรษที่ 21 และแนวทางการพัฒนาภายใต้บริบทการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา โดยพบว่าสมรรถนะครูครอบคลุมด้านการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ การใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรม การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ การสื่อสารและการทำงานร่วมกัน จริยธรรมและความเป็นวิชาชีพ รวมถึงการพัฒนาตนเองและการเรียนรู้ตลอดชีวิต การพัฒนาสมรรถนะครูควรดำเนินการอย่างเป็นระบบผ่านการพัฒนาวิชาชีพต่อเนื่อง ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ การนำเทคโนโลยีและนวัตกรรมมาใช้ และการสนับสนุนจากสถานศึกษาและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาและตอบสนองต่อความท้าทายในศตวรรษที่ 21

ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) กับการยกระดับคุณภาพการจัดการเรียนรู้ในสถานศึกษา

วิทยา เภสัชชา — 2026-06-30

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิด หลักการ และแนวทางการดำเนินงานของชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (Professional Learning Community: PLC) ในการยกระดับคุณภาพการจัดการเรียนรู้ในสถานศึกษา โดยอธิบายความหมาย องค์ประกอบสำคัญ กระบวนการดำเนินงาน และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากการนำ PLC ไปใช้ในบริบทการศึกษา เนื้อหาชี้ให้เห็นว่า PLC เป็นกลไกสำคัญที่ส่งเสริมการทำงานร่วมกันของครู การพัฒนาสมรรถนะทางวิชาชีพ การสร้างนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ และการปรับปรุงการเรียนการสอนอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียน บรรยากาศการเรียนรู้ และคุณภาพสถานศึกษาโดยรวม นอกจากนี้ บทความยังนำเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้ PLC ในสถานศึกษา ได้แก่ รูปแบบการจัดกลุ่ม การกำหนดโครงสร้างและเวลาในการดำเนินงาน การสร้างแรงจูงใจครู การใช้เทคโนโลยีสนับสนุน และปัจจัยความสำเร็จในการขับเคลื่อน PLC ผลการสังเคราะห์เนื้อหาชี้ให้เห็นว่า การดำเนินงาน PLC อย่างเป็นระบบและต่อเนื่องจะช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็งขององค์กรการศึกษา และสนับสนุนการพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้ของผู้เรียนอย่างยั่งยืน