การบริหารงานวิชาการที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต 8

พระครูอโศกภัทรวงศ์; พระมหาอำพล  ธนปญฺโญ (ชัยสารี); ฐิติวัสส์  หมั่นกิจ

ผู้แต่ง

พระครูอโศกภัทรวงศ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พระมหาอำพล ธนปญฺโญ (ชัยสารี) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ฐิติวัสส์ หมั่นกิจ นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

การบริหารงานวิชาการ, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, โรงเรียนพระปริยัติธรรม, การประกันคุณภาพการศึกษา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการบริหารงานวิชาการ 2) ศึกษาระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารงานวิชาการกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 4) ศึกษาการบริหารงานวิชาการที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต 8 การวิจัยเป็นเชิงปริมาณ ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงพรรณนาแบบหาความสัมพันธ์ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ บุคลากรทางการศึกษา จำนวน 178 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 55 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.96 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุ

ผลการวิจัยพบว่า 1) การบริหารงานวิชาการโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.18, SD = 0.47) 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยรวมอยู่ในระดับปานกลางค่อนข้างสูง ( = 3.12, SD = 0.41) 3) การบริหารงานวิชาการมีความสัมพันธ์ทางบวกกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .62) และ 4) ตัวแปรที่สามารถพยากรณ์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนได้อย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ การจัดการเรียนการสอน การประกันคุณภาพการศึกษา และการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา โดยร่วมกันอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 48 (R² = .48) ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่า การบริหารงานวิชาการที่มีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะด้านการจัดการเรียนการสอนและการประกันคุณภาพ เป็นกลไกสำคัญในการยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต 8

เอกสารอ้างอิง

กิตติพร ปัญญาภิญโญ. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 14(2), 45–58.

ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2561). การบริหารการศึกษาเชิงระบบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธีระ รุญเจริญ. (2560). การบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศ. กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

วิชัย วงษ์ใหญ่. (2562). การพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมคิด บางโม. (2558). หลักการบริหารการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.

สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. ราชกิจจานุเบกษา, 116(74 ก), 1–23.

สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา, 136(50 ก), 1–22.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2561). การประเมินและการประกันคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อุทุมพร จามรมาน. (2559). การประกันคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพฯ: ฟันนี่พับลิชชิ่ง.

Hallinger, P., & Murphy, J. (1985). Assessing the instructional management behavior of principals. The Elementary School Journal, 86(2), 217–247.

Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2013). Educational administration: Theory, research, and practice (9th ed.). New York, NY: McGraw-Hill.

Leithwood, K., & Jantzi, D. (2008). Linking leadership to student learning: The contributions of leader efficacy. Educational Administration Quarterly, 44(4), 496–528.